null Beeld

Review: Sigur Rós - Takk...

In 2001, aan de vooravond van de release van '( )', kregen de IJslanders van Sigur Rós een gouden kans om met hun onconventionele muziek in één klap een miljoenenpubliek te bereiken. David Letterman wilde de band in zijn 'Tonight Show'...

Noud Jansen

In 2001, aan de vooravond van de release van '( )', kregen de IJslanders van Sigur Rós een gouden kans om met hun onconventionele muziek in één klap een miljoenenpubliek te bereiken. David Letterman wilde de band in zijn 'Tonight Show' laten spelen en had daar drie minuten kostbare zendtijd voor over. Minstens vier te weinig, oordeelden die van Sigur Rós, en tot diens volslagen verbijstering waagden ze het de paus der praatprogramma's een welgemeende fuck you te verkopen: hij kon de boom in, en zijn 'Tonight Show' erbij.

Het tekent de spirit van Sigur Rós: compromisloos, lichtjes arrogant en uiterst serieus over hun muziek. Die ernst vertaalt zich op hun nieuwste plaat 'Takk…' ('bedankt' in het IJslands) vooral in een volslagen gebrek aan understatement. Om de luisteraar het beoogde hosanna-gevoel te bezorgen, worden werkelijk alle registers opengetrokken. Dubbele basdrums, scheurende gitaren en pompeuze blaaspartijen doen voor de muziek van Sigur Rós wat de kookkunst van Celie doet voor de kop van Jean-Luc: opblazen tot het niet mooi meer is. Nummers als 'Milano' en 'Hoppípolla' (hoe on-rock-'n-roll kan een songtitel worden?) bewandelen misschien wat al te geestdriftig het pad der schaamteloze pathetiek (die strijkers!), maar 'Glósóli' en 'Se Lest' zijn gewoon adembenemend mooi, en ook 'Með Blóðnasir' (minst catchy songtitel van het jaar) en het al van optredens bekende 'Gong' kunnen op onze volle goedkeuring rekenen. De melodieën zitten goed, het geluid is kristalhelder en, ook niet onbelangrijk: waar we bij de deprimerende voorganger '( )' algauw aan een gemiddelde van één pilletje per nummer zaten, hebben we dit keer op geen enkel moment naar de prozac gegrepen.

'Takk…' doet altijd aan Wim Mertens, vaak aan Pink Floyd en bij momenten aan landgenote Björk denken, maar waar die zich bedient van Engels met haar op, opteert falset Jón Pór Birgisson (Jónsi voor de vrienden) voor zijn moerstaal en - in twee nummers - voor het Hopelandic, de betekenisloze klankentaal waarmee '( )' al werd volgezongen. Wij kunnen daar perfect mee leven: beter een tekst die geen mens begrijpt dan een sléchte tekst. Wij kunnen zo een handvol groepen opnoemen die we een spoedcursus Hopelandic met aandrang zouden willen aanraden.

'Takk…' is misschien net niet het tijdloze meesterwerk dat vooral de Amerikaanse pers erin ziet, maar het is ongetwijfeld Sigur Rós' beste, meest complete plaat tot nu toe. Slaak een bescheiden hosanna.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234