null Beeld

Review: Sigur Rós - Valtari

De droefheid in de stem van Jón Þór Birgisson (alias Jónsi) zal Sigur Rós wel tot het einde der tijden beletten een ongebreideld opgewekte plaat te maken. Maar toch klinkt het IJslandse kwartet sinds de doorbraakplaat ‘Ágætis byrjun’ met elke nieuwe worp een vleugje minder zwaarmoedig, en een tikje toegankelijker.

Met ‘Með suð í eyrum við spilum endalaust', hun vorige, leken ze zelfs even te flirten met de mainstream - zie ook: de extatisch knetterende beats van Jónsi’s solodebuut ‘Go’ - maar die marsrichting wordt op ‘Valtari’ een halt toegeroepen.

Sigur Rós marcheert zelfverzekerd en eigengereid z'n eigen weg - wég van de alledaagse grijsheid - en hun pad ligt bezaaid met wiegeliedjes voor volwassenen.

Eén van de acht songs op ‘Valtari’ klinkt de fans bekend in de oren: ‘Varðeldur’ is een geraffineerd herwerkte versie van het instrumentale ‘Lúppulagið’, dat de eind vorig jaar verschenen live-dubbelaar ‘Inni’ afsloot.

Dit keer wordt er wél gezongen, niet door Jónsi, maar heel subtiel, bijna onhoorbaar, door het Britse koor The Sixteen. Het lied vormt een tweeluik met ‘Dauðalogn’, waarin hetzelfde koor de dialoog aangaat met de serafijnenzang van de frontman.

Ook in de laatste twee nummers van ‘Valtari’ is Jónsi niet als zanger te horen. In de titeltrack worden speelgoedinstrumenten omzwachteld door ijle ambientgeluiden en klagende strijkers. En in afsluiter ‘Fjögur píanó’ krijgt pianist Kjartan Sveinsson de vrije loop - zijn klavierklanken domineren trouwens ook ‘Ekki múkk’, dat de meest weemoedige Jónsi van ‘Valtari’ laat horen.

Een paar maal laten de heren hun bedaardheid varen. ‘Rembihnútur’ begint als een berceuse, maar de aanvankelijk schuchtere elektronica transformeert gaandeweg tot een pittige beat. En het langzaam maar gestaag aanzwellende, door sinistere strijkers opgepookte ‘Varúð’ eindigt in een voor Sigur Rós kenschetsende geluidsstorm. Bekend terrein dus, en extra imponerend als Jónsi’s zangpartij plots wordt overgenomen door een kinderkoor.

Het getuigt van lef dat Sigur Rós zijn zanger dit keer níét als grote troefkaart uitspeelt - het laat horen dat de groep, voor wie er aan twijfelde, méér is dan een Stem. Het was een gok, wellicht, maar wel een goeie gok. Sigur Rós heeft nooit zo troostend geklonken.

undefined

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234