null Beeld

Review: Simple Minds - Black & White 050505

Alle artiesten zijn controlefreaks, en elke groep herschrijft graag z'n eigen geschiedenis. Het verbaast dan ook niet dat de bio van Simple Minds hun misstappen uit het vorige decennium (bijna alles, op 'Néapolis' en de goeie single 'Cry' na) minima...

Alle artiesten zijn controlefreaks, en elke groep herschrijft graag z'n eigen geschiedenis. Het verbaast dan ook niet dat de bio van Simple Minds hun misstappen uit het vorige decennium (bijna alles, op 'Néapolis' en de goeie single 'Cry' na) minimaliseert en de nieuwe cd 'Black & White 050505' aankondigt als 'hun nieuwe 'New Gold Dream''. Dat ís niet zo, en bovendien was 'NGD' in mijn ogen niet eens hun hoogtepunt. Dat kwam nog vroeger, met de trancy electrorock van 'Love Song', 'Sweat in Bullet' en 'The American', klassiekers die nu wereldwijd geüpdatet worden door deejays en mixers.

In zekere zin zijn de Minds de Stones van hun generatie: hun concerten zijn in een wip uitverkocht, maar niemand maalt nog om hun nieuwe plaat. Maar net zoals de Stones nemen de Minds dit jaar revanche. De eightiesrevival draait op volle toeren, (relatief) jong volk als Muse, Moby, Bloc Party, Yellow Card en Stereophonics namecheckt de band in interviews, en 'Black & White' bevat alle Minds-troeven van weleer - de kamerbrede emoties, de typische sound, Jim Kerrs broederlijke wereldvisie, Charlie Burchills unieke gitaarriffs - maar geen van de handicaps. Twee tracks, opener 'Stay Visible' en 'Underneath the Ice' zijn van Grand Canyon-formaat, maar de overige songs zijn no nonsense-punches van drie à vier minuten.


'Jeweller to the Stars' is een rake sneer richting de parasieten die om popsterren heen draaien. 'Home' is een goeie song maar, wed ik, niet de onverbiddelijke hit die de platenfirma erin meent te zien. Ik durf het nauwelijks hardop te zeggen, maar 'Stranger' herinnert aan Madonna. Sommige songs zijn te log - 'Different World' sleept zich voort - maar het bombast van weleer is grotendeels weggesnoeid. Mijn favorieten zijn de sfeervolle titeltrack (perfecte intro, mooie melodie, zinnige tekst) en de melancholische afsluiter 'Dolphins', die een stuk minder melig klinkt dan de titel doet vermoeden.

Is 'Black & White' goed genoeg om U2 van de troon te stoten? Allerminst. Is 'Black & White' goed genoeg om de Minds weer te laten meespelen, en hen weg te houden uit het circuit van de hasbeens, de jukeboxen en de nostalgie-acts? Godzijdank wel. Maar misschien moeten ze hun volgende plaat toch maar eens laten producen door Mauro Pawlowski: die kan voor hen doen wat Brian Eno voor U2 heeft gedaan.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234