Review: Sleaford Mods op Pukkelpop 2016 (Club)

Als wij hier om ons heen het hele weekend door bezoekers moeten horen klagen over hoe de Pukkelpop '16-affiche op een slechte grap lijkt, mogen wij tijdens Sleaford Mods ook met bedoélde humor lachen.

De 'podiumact', de 'fuck you very much'-houding, de bezetenheid, de gekartelde teksten en de tandhygiëne: over Sleaford Mods valt zóveel te zeggen dat dat dan ook bijna elke review opnieuw door elke recensent wordt gedaan. Houden we het voor een keertje bij vijf bullet points.

Personages: Andrew Fearn (de blije met de pet) en Jason Williamson (de korte geblokte, de rottweiler, het fonteintje).

1) 'Tiswas' en 'Tied Up in Nottz': traditioneel pieken in een set vol mini-hoogtepuntjes. Sleaford Mods waren nooit de vernieuwendste, de hardwerkendste, de hipste of de slimste, ze zullen dat ook niet snel worden. Maar ze brengen wel altijd een paar leuke raadsels mee: waarom sleept een sobere show als de hunne ons elke keer opnieuw mee? Waarom klinkt Williamson ergens als een gefrusteerde hln.be-forumschrijver maar geloven we bij hem wél elk woord? Waarom is SM zo punk? Misschien ligt het aan de verfrissende eerlijkheid van de band. Als alle andere acts op zijn minst een béétje acteren alsof ze hun stinkende best doen, weigeren de Mods daarin mee te gaan. Wél vragen ze of iemand zo vriendelijk zou willen zijn wat weed op het podium achter te laten.

2) Het fantastische 'Jobseeker', dat een soort lichtshow meekreeg. Een lichtshowtje, maar zo ongebruikelijk in de karige wereld van Sleaford Mods dat er in ons notitieboekje vanzelf uitroeptekens naast het nummer verschenen. 't Is hun lijflied, hun troostsong voor iedereen die door de mazen van het net valt en door de maatschappij als een schurftige loser wordt beschouwd, terwijl je misschien gewoon een beetje pech hebt gekend.

3) Hun bindteksten zijn altijd dezelfde en ze werken meestal. Op vier optredens hebben we Williamson drie keer horen klagen tegen de geluids- en tegen de lichtman: 'Doe die felle lichten uit! Ik ben op vakantie geweest, ik bén al bruin.' Drie keer liet hij daarbij ook weten niet als een 'arrogant twat' te willen klinken. Elke keer gelachen.

4) Van alle Britse muzikanten die zich hier deze zomer op een podium al voor de Brexit hebben geëxcuseerd, was Williamson het overtuigendst. Hij had er een denkbeeldig vriendje voor op het podium gesommeerd.

'Hij heet Little England.'

(Bazelt tegen zichzelf) 'Wat zeg je, Little England? Wil je niet tegen deze mensen praten?'

(Tot het publiek) 'Sorry mensen, Little England denkt dat het beter is dan jullie. Het heeft altijd al gedacht dat het beter is dan jullie.'

5) Altijd leuk: het contrast in body language tussen de slome Fearn die zich een set lang zwalpend staande probeert te houden en de verbeten, van zenuwtics en adrenaline stijf staande Williamson.

Sleaford Mods. Je kan eraan zién dat het hen hol noch reet kan schelen of je hen aardig vindt of niet. Verfrissend!


Dit vond ù van Sleaford Mods op Pukkelpop:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234