null Beeld

Review: Sleigh Bells op Pukkelpop 2012

Er stond veel te weinig volk in de Club voor het concert van Sleigh Bells. Waarschijnlijk omdat u allemaal tegelijk uw fel bevochten plaatsje voor de Foo Fighters links vooraan aan de Main Stage niet wilde verliezen. Begrijpelijk wellicht, maar ook heel erg jammer, want een Sleigh Bells-concert is een fucking BE-LE-VE-NIS.

De band – Alexis Krauss + Derek E. Miller + tourgitarist Jason Boyer - speelt een soort hipster heavy metal. Een ranzig ratjetoe van cartooneske beukbeats, primitieve metalriffs, schreeuwzang en een occasionele trance-bliep. Slechte smaak? Who cares? Overdreven? Fuck that. Op het podium staat een muur van Marshalversterkers. Een hiphoptrack loeit door de speakers. Strepen witte lampen in de versterkertorens lichten op. Twee gitaristen high-fiven en zetten een scheur-riff in. Alexis springt het podium op. Een overstuurde mokerbeat valt in. Alle meters gaan in het rood, je voelt elke vezel in je lijf trillen, en dan gaat de hele tent door het dak.

Misschien moeten we dat wat nuanceren: het *begin* van een Sleigh Bells-concert is een fucking BE-LE-VE-NIS. Want de kwaliteit van hun songmateriaal is te ongelijk om een uur lang te boeien. Als we even mogen dromen, speelt Sleigh Bells voortaan enkel nog sets van een kwartier of hooguit twintig minuten, die op krék dezelfde manier beginnen als het concert van vanavond, alle prijsbeesten van ‘Treats’ bevatten en van ‘Reign Of Terror’ enkel ‘Comeback Kid’. Dan zouden ze met de vingers in de neus vier – of zelfs vijf – van onze felbegeerde sterren binnenrijven.


Hoogtepunt

De songs waarin de driehoek ‘pophooks – r’n’b-geïnspireerde vocalen – gebeuk&gescheur’ precies even lange zijden had. ‘Comeback Kid’, bijvoorbeeld. ‘Tell ‘Em’ en ideale zomertune ‘Rill Rill’. En zeker ook ‘Infinity Guitars’ met die aardverschuiving op het eind, die de hele Club-tent in beweging leek te brengen.


Dieptepunt

Het gros van de songs op hun recentste plaat ‘Reign Of Terror’ kan niet tippen aan die van debuut ‘Treats’ en dat werd pijnlijk duidelijk tijdens hun concert van vanavond. Ditchen, die tracks. Nog een tip: iets minder dezelfde donderende oer-backbeat gebruiken - die is erg effectief, maar verveelt als hij in drie nummers op rij gebruikt wordt. En een metalballad, ook al is het maar het halve, blijft een metalballad.


Blikvanger

Die twee maal zes Marshall-versterkers op het podium zagen er vóór het optreden al veelbelovend uit, maar dé blikvanger van vanavond was ongetwijfeld Alexis, zonder meer één van onze favoriete rock-‘n’-roll-frontmadammen. Krauss is een Joan Jett voor nú. Ze stuitert als bezeten in het rond in een mouwloos metal-t-shirt en een afgeknipt jeansshortje. Zwiert met haar lange zwarte haren en getatoeëerde armen. Duikt de frontstage in en waagt zich zelfs aan een partijtje crowdsurfen tijdens ‘Rill Rill’. Ooit was ze onderwijzeres. Wat hadden we graag van Alexis les gekregen over breuken en zinsontleding.


Quote

‘PUK-KEEELLL-POOOOPPPPP!’ Een oerschreeuw van Alexis als de ideale eerste bindtekst van hun concert.


Applausmeter

null Beeld
Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234