Review: Slint (Trix)

Eerlijk? We waren er niet helemaal gerust in.

Op oneven dagen is ‘Spiderland’ (herlees de lovende woorden van (fvd) in Humo 3848) van Slint - zoals we ooit schreven - immers onze favoriete rockplaat van de jaren ‘90. Het viertal destijds live zien was onmogelijk, want zanger/gitarist Brian McMahan had Slint al opgeblazen voor de plaat uitkwam. We gingen wél naar een concert van Will Oldhams eerste band Palace Brothers, omdat McMahan, Britt Walford énTodd Brashear meespeelden op diens debuut, en we repten ons devoot naar alle Tortoise-concerten in een straal van 200 km, nadat die David Pajo ingelijfd hadden. Maar toen McMahan, Pajo en Walford dan toch overgehaald werden om nog eens samen op een podium te stappen, en ze in 2007 in de AB ‘Spiderland’ kwamen spelen, gingen we niet kijken. Blame it on een gezonde aversie voor bandreünies (tijdelijk of niet) en al helemaal voor concerten waarop bands hun ‘succesplaat’ er integraal doorjagen. Plus een heel klein beetje schrik om de mythe te doorprikken.

Intussen zijn we zeven jaar verder. Een officiële reünie kwam er nooit. Wél een superdeluxe ‘Spiderland’-boxset, eerder dit jaar, en een nieuwe tour. Vrienden op wiens oordeel we doorgaans blindelings vertrouwen, waarschuwden ons dat Slint in de AB ‘boring as hell’ was geweest. Een andere maat verdacht de band van ‘pensioensparen indierock style’. Maar we namen er Steve Albini’s ‘Spiderland’-review in een Melody Maker uit 1991 nog eens bij - ‘...kick yourself if you never got to see them live. In 10 years, you'll lie like the cocksucker you are and say you did anyway’ - en wisten dat het tijd was om de mythe te confronteren.

Slint live, dat zijn drie originele groepsleden (McMahan, Pajo op gitaar, Walford achter de drumkit) plus een extra bassist en gitarist. Toen ze opkwamen, bleef de band in het halfduister gehuld, alsof ze bijna tien jaar na het eerste reünieconcert nog niet helemaal zeker waren of ze wel als Slint op een podium wilden staan. Een lange stilte, waarin je een speld kon horen vallen, en dan uiteindelijk de eerste aarzelende akkoorden van ‘For Dinner...’. Wij stapten in een teletijdmachine, terwijl Pajo en co. een vlekkeloze versie van de instrumentale ‘Spiderland’-track van het podium lieten glijden. Nog meer kippenvel bij de kristallen openingsnoten van ‘Breadcrumb Trail’, die twee gitaren die om elkaar heen cirkelden en op wonderlijke wijze tot één riff samensmolten, en McMahan die akelig perfect de motoriek van de jonge Joe Cocker leek te imiteren. En meteen daarna rollercoaster ‘Nosferatu Man’, hoekiger dan de dance moves van uw oude prof driehoeksmeetkunde. ‘I set a fire burning / And I railed on through the night’: de band leek er ijzig kalm onder te blijven, wij voelden die rusteloosheid des te meer.

‘Darlene’, een korte, heftige opflakkering uit debuutelpee ‘Tweez’, stak fel af tegen de heerlijk uitdijende versie van onze favoriete Slint-instrumental ‘Glenn’. Hoogtepunt ‘Washer’ bleek ook live de ultieme blauwdruk van de typische hard-zacht-dynamiek van de band, die achteraf door een klein miljoen mindere goden gekopieerd zou worden. Drummer Walford omgordde een gitaar en ging vooraan op het podium tegenover Pajo zitten voor ‘Don, Aman’. Het duo een bescheiden tour de force van focus, timing en suspense uit hun gitaren, de tekst was Raymond Carver voor indiekids (m/v, leeftijd onbelangrijk). Het heavy ‘Ron’ werd daarna meteen overklast door een groots ‘Good Morning, Captain’, waarschijnlijk voor eeuwig en altijd dé Slint-klassieker. De bisnummers werden prompt overbodig: ‘Spiderland Deluxe’-outtake ‘Pam’ was Melvins met een tien voor wiskunde, in het instrumentale ‘Rhoda’ hoorden we Walford zowaar très rock-’n-roll ‘1-2-3’ schreeuwen, en meenden we heel eventjes dat McMahan met zijn gitaar door het lint zou gaan. De bassist stond naar het dak van Trix te staren, de song verzoop in een plas feedback, en toen was het op.

Een standaard rockconcert speelde Slint niet, maar boring as hell? Absoluut niet. Oké, de band bewoog nauwelijks. En ja, de teksten van McMahan waren nauwelijks verstaanbaar, en telkens wanneer hij niet achter de microfoon moest staan of gitaar speelde, verstopte hij zich achter een speakertoren. Er werd geen enkele song gespeeld die minder dan twintig jaar oud was, en de setlist was exact dezelfde als die in Brooklyn op 6 mei, Italië op 1 juni en waarschijnlijk zowat elk ander concert op deze tour (en de vorige tours). En zelfs wanneer ze hun drums en gitaren laten donderen en huilen, wanneer ze op hun rauwst zijn, klinken hun songs nog afgemeten, berekend, randje klinisch, af en toe té veel zoals op de plaat. Dus nee, wellicht hoeven we deze show niet nog eens te zien, maar één keer moet je de koele perfectie van Slint live hebben zien fuseren met de donkere, onweerstaanbare aantrekkingskracht van de ‘Spiderland’-nummers. Eén keer moet je David Pajo die verbluffende korte solo in ‘Washer’ of die buitenaardse riff van ‘Nosferatu Man’ hebben zien spelen.

Voor ons was vanavond die ene keer.


Het moment

Héél moeilijk kiezen, maar toch maar ‘Good Morning, Captain’, dat onderweg naar de ‘I MISS YOU!!!’-climax voortdurend dreigde te grooven, terwijl de band achteloos muzikale kernfusie bedreef. Het blijft een raadsel hoe een song zo veel wrijving kan bevatten, en tegelijk toch zo nauwkeurig in elkaar kan klikken. Tot hij uiteindelijk uit elkaar spat.


Het publiek

Bebrilder en vaker in zwart gehuld dan de punters op een doorsnee rockconcert. Geduldig wanneer de band uitgebreid de gitaren stemde, voorzichtig joelend nét voor publiekslievelingen als ‘Good Morning, Captain’ en ‘Washer’ ontploften. Kenners, inderdaad!


Quote

McMahan kwam niet verder dan een paar gemompelde thank you’s, en ‘Do you know ‘Tweez’? We will play ‘Tweez’ for you now’ vlak voor ze ‘Ron’ inzetten. Laten we dus die kerel achter ons maar nomineren die vlak voor de bisronde ‘Come on, play some old stuff’ riep. We hoorden geen greintje sarcasme. Echt.


Tweet

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234