null Beeld

Review: Smashing Pumpkins - Siamese Dream

Het was geleden van die keer toen we in een Brusselse lesbiennekroeg een paar sappige dijen hadden besteld, dat we nog zo'n klap hadden gekregen; van Sugars 'Beaster' dat de toekomst van het Wilde Gitaarwezen er zo mooi had uitgezien; van Buffalo Tom...

Het was geleden van die keer toen we in een Brusselse lesbiennekroeg een paar sappige dijen hadden besteld, dat we nog zo'n klap hadden gekregen; van Sugars 'Beaster' dat de toekomst van het Wilde Gitaarwezen er zo mooi had uitgezien; van Buffalo Toms 'Taillights Fade' dat een song ons een hartkramp had bezorgd. Wij vinden, laten we er geen doekjes om doen, 'Siamese Dream' nogal sterk.

Werden wij niet per strekkend woord betaald om u uit te leggen waaróm, zou ik u de eenvoudige maar dwingende raad geven: Koop. 'Siamese Dream' is zo'n plaat waarbij woorden te kort schieten; een plaat die geen geheimen prijsgeeft maar die er, hoe meer je ernaar luistert, zélf één wordt. Dat komt, denk ik, doordat Smashing Pumpkins zich niet verlagen tot het schrijven van een song: ze laten een song opwellen, stromen, stuwen, scheuren, opstuiven, barsten. Smashing Pumpkins-songs zijn gebeurtenissen. Draaikolken. Ejaculaties. Driftbuien. Dat maakt dat je zo'n song niet kunt uittekenen, dat je het begin en het einde niet aanvoelt, dat je in een ogenschijnlijk lukraak opgestoten geluid terechtkomt; als in een muzikaal spookhuis een beetje, waar begrippen als strofe, bruggetje en refrein door de mixer zijn gehaald en waar je voetje voor voetje op de tast je weg moet vinden. Het meest in het oog springende voorbeeld is 'Silverfuck': Billy Corgan loopt op een bedje van dromerige gitaren minutenlang zacht fluisterend tegen je aan te strelen; als het nummer - denk je - naar zijn eind is gedommeld, word je door een wild opstekende orkaan van gitaren verrast : een donderslag op een stralende, wolkenloze ochtend. Uit de chaos komt 'Sweet Sweet' tevoorschijn: een kort, donzig niemendalletje, een song als een smeltend ijsje.

Ik vond 'Gish' géén wereldplaat. Ik vond Smashing Pumpkins op T/W '92 matig tot zwak. Maar ik ben in minder dan één uur hartstochtelijk van dit groepje beginnen houden ; van de in een strak corset gesnoerde gitaar en de middelpuntvliedende tekst in 'Quiet'. Van de dwaalsporen (de lakse zang, de intense sfeer) in het bijna oeverloze maar nooit vervelende 'Hummer'. Van de keiharde, terugkrabbelende gitaren in 'Rocket', het met gefluister bezaaide, in de laatste alinea glorieus exploderende 'Soma'. Smashing Pumpkins weten als geen andere groep emotie naar klank te vertalen, zonder daarbij nodeloos ingewikkeld of gekunsteld of pretentieus te klinken. Ontwapenend is het goeie woord, zoals Corgan in 'Disarm' zingt: 'Disarm you with a smile and leave you like they left me here / To wither in denial'. 'Disarm' is een glad gewreven, van angst doodrongen nummer over hoe bange kleine jongens in grote mensen blijven wonen en maar al te vaak in de weg lopen. Er zit een viool in, een akoestische gitaar, een paar kerkklokken en een verbijsterend mooi, zinderend stel pauken. En een geknelde ziel.
Dertien porties betovering. Dertien vluchtheuvels. Dertien bliksemende popsongs. Dertien ongemakkelijk zittende verhalen. Er zijn geen woorden voor. Tenzij : haal ze in huis.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234