null Beeld

Review: Snow White and the Huntsman

Is het u ook al opgevallen dat onze donkere zalen de laatste maanden worden overrompeld door horden boze wolven, rondborstige Roodkapjes en verschillende soorten Sneeuwwitjes? ‘Sprookjes verfilmen!’, zo lijkt het ordewoord in Hollywood tegenwoordig te luiden.

De sprookjesrazernij barstte vorig jaar los met ‘Red Riding Hood’, een seksueel geladen variant op het verhaal van Roodkapje met Amanda Seyfried als een maagdelijke blondine die het in het bos te pakken krijgt voor een krolse weerwolf.

‘Mirror Mirror’, met Lily Collins als Sneeuwwitje en Julia Roberts als de boosaardige koningin, hebben we door een geboorte in de familie nog niet gezien (oom Ken is recentelijk bevallen van een gezonde chestburster), maar zou volgens onze bronnen verrassend speels en grappig zijn en bij momenten zelfs aanleunen bij de werken van Monty Python.

Deze week komt ‘Snow White and the Huntsman’ in de bioscoop, en voor de rest zitten er nog een resem projecten in de pijplijn: in ‘The Order of the Seven’, alwéér een spin-off van Sneeuwwitje, vormen de zeven dwergen een elitegevechtseenheid (we verzinnen niets!) die amok maakt in het China van de negentiende eeuw; Emma Watson heeft de hoofdrol te pakken in ‘Beauty and the Beast’; Hans en Grietje ontpoppen zich tot kinetische actiehelden in ‘Hansel and Gretel: Witch Hunters’; en voorts worden ook nieuwe versies van ‘Peter Pan’, ‘Cinderella’ en ‘Sleeping Beauty’ klaargestoomd voor massamultiplexconsumptie.

Eén ding staat vast: als de gebroeders Grimm vandaag nog zouden leven, ze zouden de royalties nogal kunnen binnenrijven!

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand, waarom zijn er zoveel sprookjesverfilmingen in het land? Wel, naar de redenen hoeft u niet ver te zoeken: om te beginnen kent iederéén de titels, waardoor de studio’s een hoop kosten kunnen uitsparen in de marketingcampagne.

Sprookjesverfilmingen, zo wist de Nederlandse seksuologe S. Kwirten ons aan de telefoon te vertellen, zijn ook gesneden koek voor het tienermeisjespubliek: met hun prille seksualiteit worstelende bakvissen kunnen achteraf fantaseren hoe ze in het bos worden gelokt door de grote boze wolf.

En ook het fenomenale succes van Tim Burtons ‘Alice in Wonderland’ zal er wel voor iets tussen zitten: de meeste projecten die we hierboven opsomden, kregen het groene licht in de drie maanden na de release van ‘Alice’. Als de mensen iets graag zien, dan moet je ze meer van hetzelfde geven, zo dicteert een ijzeren Hollywoodwet - tot het tijd wordt voor wat anders.

Zoals de wolf vlak voor de maaltijd tegen grootmoeder zei: ter zake nu! Hoewel de fundamenten van het welbekende sprookje intact zijn gebleven (zowel Sneeuwwitje, de boze koningin, de jager als de dwergen maken hun opwachting, en ook de giftige appel rolt voorbij), valt ‘Snow White and the Huntsman’ in geen enkel opzicht te vergelijken met de zoetsappige Disneyversie waarin de dwergen al hey-hoënd door de bossen marcheren en waarin Sneeuwwitje dromerig voor de duiven zingt, terwijl de prins een lieflijk lied op het bordes staat te kwelen.

In deze behoorlijk rauwe, tweehonderd miljoen dollar kostende, door twee vrouwelijke supersterren gedragen en in immense sets opgenomen adaptatie laat de koningin (een zich aan overacting bezondigende Charlize Theron) zich kennen als een totaal krankzinnige bitch die in een behoorlijk schrikwekkende scène létterlijk de schoonheid van jonge maagden opzuigt en op aanraden van haar spiegel een bezopen jager (Chris Hemsworth) rekruteert om haar stiefdochter om te brengen.

Sneeuwwitje van haar kant (Kristen Stewart lijkt ons beter te passen in het universum van ‘On the Road’ dan in het betoverde bos) ontpopt zich van de weeromstuit tot een woeste krijgster die zich als een soort Jeanne d’Arc aan het hoofd zet van een gigantische krijgsmacht waarmee ze in onvervalste ‘Braveheart’-stijl in de clinch gaat met de sinistere spookbataljons van haar tegenstreefster (hilarisch detail: Stewart draagt tijdens het gekrakeel wel twaalf maliënkolders maar geen helm: zo kunnen we altijd zien dat het wel degelijk zíj is die met het zwaard staat te slingeren).

Klinkt allemaal heel entertainend, maar hoort u die continue psssj op de geluidsband? Dat is de magie die als de lucht uit een lekke band uit het sprookje wegsijpelt. Het probleem is dat de makers nogal nadrukkelijk op twee commerciële paarden staan te wedden: nu eens duwen ze de plot richting ‘Twilight’ (Stewart moet alwéér kiezen tussen twee love interests), dan weer richting ‘Lord of the Rings’ – op een bepaald moment duikt er zelfs een trol op.

De acht (!) dwergen, die worden vertolkt door een resem digitaal kleiner gemaakte Britse topacteurs, vonden we dan weer eerder creepy dan humoristisch. Reken daarbij een reeks irritante flashy visuals – regisseur Rupert Sanders komt uit de wereld van de reclamespots – en je hebt geen spiegel nodig om je de waarheid te vertellen: de kans dat ‘Snow White and the Huntsman’ nog lang en gelukkig in het collectieve geheugen zal voortleven, mag bijzonder gering worden geacht.

Bekijk de trailer:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234