Review: Solaris

'Je moet Solaris niet analyseren, je moet het ervaren,' zo beschrijft astronaut Snow (Jeremy Davies) de mysterieuze planeet die onder zijn voeten wentelt, maar hij zou het evengoed over de film kunnen hebben. 'Solaris', geregisseerd door Steven Soder...

'Je moet Solaris niet analyseren, je moet het ervaren,' zo beschrijft astronaut Snow (Jeremy Davies) de mysterieuze planeet die onder zijn voeten wentelt, maar hij zou het evengoed over de film kunnen hebben. 'Solaris', geregisseerd door Steven Soderbergh ('The Limey', 'Traffic', 'Out Of Sight', 'Ocean's Eleven'), is een uiterst sensorische film, die niet alleen binnenglijdt via uw net- en trommelvliezen, maar ook via uw klier-, huid-, en bloedcellen - als die tenminste niet verstopt zijn geraakt door de multiplex-drek die u doorgaans over u heen krijgt. George Clooney speelt Kris Kelvin, een door rouw geteisterde, van de wereld ontkoppelde psycholoog die naar een rond de planeet Solaris draaiend ruimtestation wordt gestuurd om de mysterieuze verdwijning van enkele bemanningsleden te onderzoeken. In het ruimtestation treft Kelvin twee duidelijk gestoorde astronauten aan, Snow en Gordon (Viola Davis), die zich allebei om onbekende redenen in hun kajuit hebben gebarrikadeerd. Nog voor de friscopauze raakt ook Kelvin in de ban van de paarse oceanen van Solaris... De hardware van 'Solaris' (de sets, de astronautenpakken) had uit 'Alien 5' kunnen komen, maar de trage vibes en de mood liggen meer in de buurt van '2001' en de orginele, uit 1972 daterende 'Solaris' van Tarkovsky: 'Solaris' wordt niet gedomineerd door groene monsters, laserpistolen, of knetterende lichtsabels, maar door melancholie, peilloos verdriet, en - heb je van je leven - liefde. Toch is Soderberghs film soepeler en lichter dan '2001' en de eerste 'Solaris'. Soderbergh heeft het verhaal met dezelfde speelse ernst geïnfuseerd die ook 'The Limey' zo bijzonder maakte. De film lijkt daardoor wel wat gravitas te missen, maar kijk uit: 'Solaris' bevat een ingebouwde emo-detonator, die - u zal het merken aan de plotse tintelingen in uw bloedstroom - pas dágen later afgaat. Ook de stille klasse van George Clooney zal misschien niet metéén opvallen, maar onderschat hem niet: Clooney laat in deze film zijn glossy 'E.R.'-imago definitief achter zich, en laat zien dat hij een geweldige acteur is - niet theatraal en overdonderend, in de traditie van Pacino, De Niro of Daniel Day-Lewis, maar meer als Eastwood, Hackman en Duvall: ingetogen, zonder veel tamtam, met onderhuids kolkend verdriet. Let maar eens op de expressie op zijn gelaat op het moment dat hij wakker schiet en - surprise! - zijn overleden vrouw Rheya (Natasha McElhone) alive and kicking naast zich ziet liggen: grote klasse, noemt men dat.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234