null Beeld

Review: Soulwax - Leave the Story Untold


Stephen Hawking zal het, terwijl hij 's nachts in de tuin met een spastische grijns vanuit zijn rolstoel de wentelende sterrenhemel gadesloeg, ook wel eens gedacht hebben: wat is het leven méér dan een merkwaardige verzameling toevalligheden, onh...

Marc Van Springel


Stephen Hawking zal het, terwijl hij 's nachts in de tuin met een spastische grijns vanuit zijn rolstoel de wentelende sterrenhemel gadesloeg, ook wel eens gedacht hebben: wat is het leven méér dan een merkwaardige verzameling toevalligheden, onherroepelijk kruisende paden en rare coïncidenties? Waarna hij zich wellicht door de verpleegster van dienst weer naar binnen liet rijden en met zijn neus aan het volgende boek begon te tikken. Om maar te zeggen: jaren geleden maakten wij kennis met de Masters of Reality, geesteskind van ene Chris Goss en één van die groepen die je - wegens zeer low profile en een take it or leave it-attitude waar veel zogenaamd alternatieve, 'Zit m'n piercing goed?'-groepjes van nu een punt aan kunnen zuigen - ofwel nooit te horen krijgt ofwel door een godswonder zomaar in de schoot vallen. Zoek hun titelloze debuut of het in '93 verschenen, al even meesterlijke 'Sunrise on the sufferbus' - het prachtgeluid van Cream, gekoppeld aan de onrustige polsslag van de jaren negentig, een scheut humor en op zijn tijd een vlucht strijkers - en doe nog eens een ontdekking. Van de Masters Of Reality hebben we de laatste jaren jammer genoeg weinig meer vernomen, frontman Chris Goss verwierf intussen wel enige bekendheid als de producer achter de taxiënde-Boeing-sound van Kyuss.

Goed een jaar geleden werden wij weer eens aangenaam verrast, zij het op een heel ander vlak: op de Vlaamse televisie liep toen 'Rock rapport', wellicht het beste rockprogramma dat ooit in dit land is gemaakt. Meer nog: de flikkerende beeldenpulp van MTV verzonk erbij in het niets. Stuwende kracht achter het programma was ene Stephen Dewaele. Men fluisterde dat hij de zoon van Zaki was en dat hij met een paar maatjes, waaronder zijn jongere broer in een groepje zat, Soulwax. Een goed groepje, voegde men daar voor de goede orde aan toe.

En laten die twee partijen elkaar nu toch wel gevonden hebben, zeker! Hoe goed Soulwax wel is, valt vanaf heden namelijk vast te stellen op hun debuut-cd 'Leave the story untold': veertien songs lang en geproduceerd door - sla ons dood, en pijnloos als het kan - Chris Goss. Dat Goss zijn felbegeerde keurstempel op een pak pure klasse heeft gedrukt wordt al van bij de openingssong 'Reruns (Daisy Duke)' duidelijk: de messcherpe gitaar van David Dewaele (broer vàn) kerft bij wijze van opwarmer op de juiste plaatsen door je hersens, een ritmesectie springt met donderend geraas bij en zanger Stephen D. scheurt zinnen als 'Hell, spookin' all over me' uit zijn longen los. Goss snoert het geheel in een potige sound waarvan de ramen gaan trillen. Sire - en gelieve niet tegen die servieskast aan te leunen, het gerinkel! - dit is jong geweld, onrust van het hart die in melodieuze banen wordt gedwongen, wild en woedend lawaai, jazeker: rock 'n' roll! Méér van dat biedt het tot in- dan wel uitwendig luid meebrullen nodende 'Kill your darlings', een kreet waar we ons van alles bij kunnen voorstellen, een nagenoeg foutloze rocksong èn tevens een single waar de radio ons elk moment van de dag mee mag lastigvallen. De geest van moderne snarenbeulen als Soundgarden en Pearl Jam mag zich in 'Kill your darlings' meten met die van de Grote Amerikaanse Gitaartraditie: net als in 'Rooster', één brok spanning en sfeer (dat traag opgloeiende orgel! die geselende gitaar! die haast overslaande stem!), het op een verzengende slide en genadeloos dreunende drums gestoelde 'Soul simplicity' of 'Hammer & tongues', gitaarrock versneden met loepzuivere pop. En dat David D. zijn gitaar ook op de wijze van The Edge kan laten gillen bewijst hij uitvoerig in 'Acapulco gold'.

Opdat 'Leave the story untold' niet te veel op een blind razende rit over een brede Amerikaanse highway zou lijken, wordt er af en toe halt gehouden voor een melancholiek onderonsje in de wegberm: zo'n rustpunt is 'Caramel', pakkend gedagdroom over De Ware, of 'Great continental suicide song', waarin Stephen D. toont welk een begaafd zanger hij wel niet is. Je gaat hem er zelfs van verdenken dat hij de ervaring en rijkdom van een paar vorige - en goedgevulde - levens met zich meesleept, zoveel gevoel en diepte weet hij in zijn vocalen te leggen. Goss kan in die ballads bovendien ongehinderd zijn specialiteit - kamerbreed uitwaaierende strijkers - botvieren.

Meer hebben wij hier niet aan toe te voegen. Behalve dan dat wij geen klein beetje onder de indruk zijn van dit plaatje, dat de voorzienigheid goed werk heeft verricht en dat de Belgische rock tot grote schrik van de CVP-jongeren maar parels blijft opwerpen. Dat Stephen Hawking - net bezig aan 'De kosmos, allemaal chaos en erwtensoep?' - dààr eens een onbegrijpelijk boek over schrijft.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234