null Beeld

Review: Star Trek: Nemesis

Het is een lange trek geweest voor de bemanningsleden van de Enterprise. Tientallen buitenaardse booswichten hebben ze bevochten - Borgs, Klingons, Romulanen. Ze zijn boldly gegaan waar no man has gone before; honderden nieuwe levens en nieuwe bescha...

Het is een lange trek geweest voor de bemanningsleden van de Enterprise. Tientallen buitenaardse booswichten hebben ze bevochten - Borgs, Klingons, Romulanen. Ze zijn boldly gegaan waar no man has gone before; honderden nieuwe levens en nieuwe beschavingen hebben ze onderzocht; door ontelbare wormgaten zijn ze gekropen. Maar nu wenkt het definitieve einde: 'Nemesis', de tiende 'Star Trek'-langspeelfilm, is in de States gigantisch geflopt, wat de studio er naar verluidt toe heeft gebracht de bemanning voor eens en voor altijd up te beamen naar de enige plek in het heelal waarvan nog nooit iemand is teruggekeerd: de opperzolder. Jammer, want wij zijn Picard, Worf, Data, Riker, Troi, Dr. Crusher, LaForge en alle anderen nog lang niet moe. Toegegeven, nog niet zo lang geleden leek 'Star Trek' hopeloos passé, maar intussen is de serie, op één of andere surrealistische manier, de sleur voorbij: Picard en co zijn, net als Kirk en Spock, eeuwige vrienden geworden. Na een ietwat sentimentele proloog slaat de vlam Trekkiegewijs in de pan: 'Kapitein! Ik ontvang een positronische signatuur uit het Kolorus-stelsel!' gromt Worf, waarna Picard (Patrick Stewart) op Shakespeariaanse wijze in de clinch dient te gaan met Shinzon, zijn eigen boosaardige kloon (Tom Hardy). Alle klassieke 'Star Trek'-ingrediënten zijn - driewerf hoera! - weer van de partij: de commandobrug van de Enterprise is sinds de jaren tachtig nog geen haar veranderd; de schilden van het schip verliezen aldoor kracht; de schade na een explosie beperkt zich traditioneel tot een paar triest aan het plafond bungelende buizen; en de personages drukken zich nog steeds uit in dat onnavolgbare 'Star Trek'-taaltje: 'Kapitein! Het schip verliest structurele integriteit van dek zes tot zeventien!' hoorden we Lt. Data verkondigen, waar ieder ander mens het op een kernachtig geformuleerd 'We zitten in de puree!' zou houden. Wat 'Nemesis' boven de vorige negen afleveringen uittilt, is de naar 'Star Trek'-normen verrassend strakgespannen actieboog: regisseur Stuart Baird (van het al even efficiënte Kurt Russell-vehikel 'Executive Decision') laat de actiescènes tegen warp 5 voorbijzoeven; glimhoofd Patrick Stewart klemt de kaken strakker dan ooit tevoren op mekaar, de speciale effecten (normaal niet om aan te zien) zijn onstartrekkerig goed, in de soundtrack van Jerry Goldsmith zit muziek, en het finale duel tussen de Enterprise en Shinzons oorlogsvogel knijpt de kelen dicht. 'Nemesis' rocks, beste vrienden. Trek naar deze film: u zal honderdzestien minuten star naar het scherm kijken.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234