null Beeld

Review: Starsailor - Love Is Here

Ze komen uit Chorley en Warrington, twee godvergeten Engelse boerengaten. Ze spelen weleens een cover van de Flying Burrito Brothers. Ze hebben hun naam gehaald van een cd van Tim Buckley, het aan synthetische drugs verslaafde bloemenkind dat al verw...

Marc Coenen

Ze komen uit Chorley en Warrington, twee godvergeten Engelse boerengaten. Ze spelen weleens een cover van de Flying Burrito Brothers. Ze hebben hun naam gehaald van een cd van Tim Buckley, het aan synthetische drugs verslaafde bloemenkind dat al verwelkt was voor de meeste groepsleden geboren waren. Ze heten Starsailor. Ze zijn de toekomst van de rock-'n-roll.

Yeah yeah, whatever.

Zanger James Walsh is nog piep maar is op weg om een hele grote te worden: een ijle, nevralgieke stem die elke noot zingt alsof ze de laatste kan zijn, wat heel dikwijls wérkt, maar soms ook op de lachspieren.

Ik zou ze niet te vreten willen geven, al dat jonge grut dat, de Clearasil nauwelijks ontgroeid, het leven als een last ziet die steenezelsgewijs getorst dient te worden. Spoilt brats, the lot of them, maar de muziek is er niet minder navrant om.

't Zijn nieuwerwetse selders, de Simonnen en Garfunkels van 2001 maar dan zonder krollen, en ze zouden liever doodvallen dan dat toe te geven, maar bij het trendy jeugdclubsegment gaat dit erin als Vitabis in de fruitpap van de kleine.

De cd opent met pure kleinkunst: 'Tie Up My Hands' is wat gefriemel op een eenzame akoestische gitaar met een tekst die de toon zet: jongmens is zijn lief kwijt, kan er geen krijgen of - indien wel - krijgt haar bh niet open. 't Is altijd wat.

Neem 'Fever', hun eerste single en al meteen toptwintig in de U.K.: onverwerkt liefdesverdriet geeft aanleiding tot hoge uithalen en een melodie à la Coldplay, een band waar Starsailor niet alleen zijn mosterd maar ook zijn mayonaise en zijn ketchup heeft gehaald. Als u een navel hebt waar u graag naar staart, is dit een perfect liedje. 'I must have been mad to carry a torch for most of my life': Walsh zingt het alsof ze die torch dildogewijs in een tertiaire lichaamsopening hebben aangebracht, maar het vreemde is dat je 'm nog gelooft ook. 't Zijn, met enige overdrijving, de donkere herfsttinten van Joy Division, gegoten in schandalig makkelijk verteerbare pop. Travis met een terminale depressie: zoiets.

Zoals op 'She Just Wept': de intro is krék 'Dust in the Wind' van Kansas, maar gaandeweg groeit het uit tot een mooie, moedeloze blues met subtiele orgelpartij, waar ik mij gaarne in laat wegzakken als in een schuimbad van afgeroomde ezelinnenmelk.

Of 'Alcoholic': alweer dreig ik in een lach te schieten, maar de song is sterk, ondanks een wat onnozele tekst ('You got your daddy's eyes, your daddy was an alcoholic': smartlapperiger kan het nauwelijks).

Walsh zingt de hele cd wel als een Griekse god: net zoals Jim James van My Morning Jacket gaat hij graag voor de moeilijke noten, maar in tegenstelling tot die sympathieke satraap haalt hij ze wél.

Zoals in 'Good Souls', waar Jasper van Arid ook wel weg mee zou weten, salonbreed gearrangeerd ldvd, gekweld gezongen en haast onmiddellijk onvergetelijk.

Of 'Lullaby': Radiohead gecombineerd met een honkytonk piano, wat resulteert in een lied waarop ik, mocht de gelegenheid zich voordoen en ik was zo zat als een Zwitser, volgaarne een wals zou plegen.

Geef ze nog twee cd's en ze spelen voor talloze uitverkochte Vorsten-Nationaal.

Voorlopig is de AB (op 12 november) nog groot genoeg.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234