null Beeld

Review: Steak Number Eight op Dour 2016

De Rock Rally Trofee staat inmiddels al een hele tijd stof te vangen in hun gezamenlijke prijzenkast. Steak Number Eight houdt zich nu namelijk met andere dingen bezig, zoals werelddominantie en in het voorprogramma staan van Mastodon.

Brent Vanneste ziet er uit als een leeuw die met een gebogen rug in het struikgewas sluipt, klaar om een prooi aan flarden te scheuren. Met één explosieve sprong belandt hij op de richel van het podium, eist als de volgroeide trotse leeuw die hij is de liefde van het publiek op, schudt zijn manen een keer terwijl hij schuimbekkend briest, opent zijn magistrale muil en laat uit zijn wijd opengesperde keelgat een brul los die transformeert in een helse schreeuw en vervaagt in een venijnig lachje. Gebiologeerd staan we er met open mond naar te loeren. Met genoeg energie om de hele gemeente Antwerpen van licht te voorzien en met zijn Corey Taylor-achtige stierennek in wording staat Vanneste erbij als een overtuigende frontman, die waar hij gaat en staat de volledige aandacht van alle aanwezigen opeist.

Wat wordt voorgedragen is een dramatisch post-metal epos over het einde der tijden. Tempoversnellingen en galopperende drums walsen over ons heen als de paarden van de vier ruiters van de Apocalyps. De ruiters representeren oorlog, hongersnood, verovering en de dood. Het zijn allemaal thema's die aan de orde komen vandaag, maar niet uitsluitend. Ook schoonheid, licht en vredigheid doemen op en openbaren zich als vage gestalte in de grijze mist van vulkanische assen en stinkende zwavel. De alpha, de omega, de hele reutemeteut.

Cis Deman laat tijdens een emotionele solo z'n gitaar klinken als een stikkende geit en buigt zijn rug zo ver naar achter dat hij haast in een dwarslaesie schiet. Joris Casier vuurt tegelijkertijd intrigerende, onnavolgbare en vooral knetterharde mathrock tempowisselingen de tent in, die het voor sommigen moeilijk maakt om een goed headbang-ritme te vinden. Het tribale gebrom, gegons en gezoem dat door merg en been gaat en wordt doorkruist met onvervalste monolitische sludge, maakt emoties los waarvan we niet wisten dat we ze hadden: melancholie an sich - als die beschrijving u vooruithelpt.Of: een gevoel van verdriet zonder waartoe.

Op het podiumhout is een strijd aan de gang tussen goed en kwaad, licht en donker en tussen Brent en zijn microfoonstandaard. Nadat er iets mis is gegaan met zijn gitaarversterker en hij woest al vloekend en tierend de randen van het podium rondstapte op zoek naar een roadie, smijt hij het onding iedere kans die hij krijgt omver. Al worstelend met het ijzeren apparaat spuugt hij zijn vocalen door de microfoon. De slagaders in zijn nek zwellen op en zijn gezicht vervormt tot een karikatuur van het schilderij 'De Schreeuw'. Zijn manen hangen nu als plakkerige natte slierten langs zijn gezicht. Helemaal buiten adem en met knikkende knietjes alsof ze op het punt staan flauw te vallen bedankt het kwartet het publiek en strompelt hijgend het podium af.

Wauw.


En dit vond ù van Steak Number Eight op Dour 2016

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234