null Beeld

Review: Stephen Malkmus - Face the Truth

Was Pavement een carrière lang briljant geweest, dan was deze plaat gedoemd geweest meedogenloos de grond in gehengst te worden. Zo, het P-woord is eruit. Iedereen weet dat na het briljante 'Wowee Zowee' het bobijntje af was, dat wat volgde hooguit ...

Nicolas Quaghebeur

Was Pavement een carrière lang briljant geweest, dan was deze plaat gedoemd geweest meedogenloos de grond in gehengst te worden. Zo, het P-woord is eruit. Iedereen weet dat na het briljante 'Wowee Zowee' het bobijntje af was, dat wat volgde hooguit een handvol goeie tot uitstekende deuntjes was, en dat we het Stephen Malkmus dus niet kwalijk kunnen nemen dat hij een jaar of vijf geleden besloot voor eigen rekening te beginnen. Vandaar: 'Face the Truth' is de derde plaat van iemand die precies klinkt als de zanger van een groepje dat medio jaren negentig ons jonge jongensleven kleurde, maar waarvan de naam ons nu even ontglipt.

Het is een tweeslachtige plaat: Malkmus lijkt te willen bewijzen wat voor gekke trucjes hij allemaal nog in zijn mouw heeft zitten, maar zingt ook vederlichte popliedjes met subtiele country-toets, net zoals ook dat ene groepje - we zouden het duizend keer zeggen! - dat zo goed kon. Tot de eerste categorie behoren nummers als 'Pencil Rot', 'I've Hardly Been' en de flauwe, 'intelligente' discodreun 'Kindling for the Master', songs tjokvol stoorzenders en tempowisselingen, gefluister en geschreeuw, en jammer genoeg niet soepel, maar overdreven doordacht en stroef. Eén keer komt hij ermee weg, als hij 'No More Shoes' via pop, het Verre Oosten en een paar minuten progrock (een ellenlange gitaarsolo waarin King Crimson zowaar leek te herleven) na zeven minuten veilig thuisbrengt. Een mager gemiddelde, dat gelukkig enigszins opgetrokken wordt door lukraak verspreide parels als 'Loud Cloud Crowd', 'Mama' (wat een titel!) en de - sorry - aan 'Wowee Zowee' ontsnapte tweeling 'It Kills' en 'Post-paint Baby'. Blijft over: 'Freeze the Saints', de belofte van een eeuwigdurende grote vakantie en een song die bewijst dat Stephen Malkmus in zijn genre alleen Evan Dando in een begenadigd moment en het breekbaarste van de laatste Yo La Tengo naast zich moet dulden. Een halve plaat, iemand?

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234