null Beeld

Review: Stereolab - Sound Dust

Ah, Stereolab! Wij hebben vrienden die in de afgelopen tien jaar een uiterst verfijnd anti-Stereolab-zintuig ontwikkeld hebben. Toon hun een plaat van het avant-pop-collectief en ze beginnen plots treffend op de Linda Blair uit 'The Exorcist' te lijk...

Herbert Struyf

Ah, Stereolab! Wij hebben vrienden die in de afgelopen tien jaar een uiterst verfijnd anti-Stereolab-zintuig ontwikkeld hebben. Toon hun een plaat van het avant-pop-collectief en ze beginnen plots treffend op de Linda Blair uit 'The Exorcist' te lijken. Dwing ze te luisteren naar Laetitia Sadiers vlakke zangstem en de neo-marxistische songteksten uit de beginperiode, en ze steken vrijwillig hun hoofd door de strop. Nu 'Sound-Dust' op de markt is, zitten ze de godganse dag op hun slaapkamer naar The Strokes te luisteren en wanen ze zich nog meer dan anders Iggy Pop in het diepst van hun gedachten.

Wij hebben toevallig wél een soft spot voor Stereolab. We durven zelfs te beweren dat ze één van de invloedrijkste bands van de jaren '90 waren: ze zijn zowat op hun eentje verantwoordelijk voor de recente exotica-, Bacharach- en bossanova-revivals; ze introduceerden Moog-synths, Farfisa-orgels en analoge keyboards in de moderne rock; en we maken ons sterk dat zonder Stereolab de drie elpees van Neu! nooit opnieuw uitgebracht zouden zijn.

De band is geëvolueerd van repetitieve dronepop naar hypergesofisticeerde, soms behoorlijk moeilijke easy-listening - ergens tussen het minimalisme van Steve Reich, de jazzy sixtiespop van The Free Design en de tropicália van Os Mutantes in - die op 'Dots and Loops' uit 1997 geperfectioneerd werd. Opvolger 'Cobra and Phases Group Play Voltage in the Milky Night' viel echter wat tegen - zoals de titel al laat vermoeden: te lang en te rommelig - terwijl 'The First of the Microbe Hunters' nauwelijks twee goeie tracks bevatte. Was Stereolab de weg kwijt?

Nee dus. 'Sound-Dust' opent met geïnspireerde spookiness in 'Black Ants in Sound-Dust', dat naadloos overloopt in het puike 'Space Moth', waarbij je je eerst enkele minuten in het appartement van Mia Farrow in 'Rosemary's Baby' waant, en dan plots over de Autobahn zoeft, terwijl de radio iets van de jonge Françoise Hardy speelt. We bevinden ons helemáál in Moogie Wonderland wanneer de single 'Captain Easychord' ons overvalt met een bonkende piano, schetterende soulblazers (!) en een pedalsteel-solo (!!), waarna een stuiptrekkende drumcomputer het nummer helemaal openbreekt zodat de ene wonderlijke melodie na de andere de song kan binnenglijden. Deze plaat klinkt minstens tien graden warmer dan de vorige: 'The Black Arts' is het allereerste liefdesliedje van de groep, hun soulvolle versie van de seventies-soft-rock van Carole King (in 'Nothing to Do with Me') mag er zijn, en er staan weer enkele van die heerlijke, typische Stereolab-momenten op: de gestroomlijnde composities lijken plotseling even te rimpelen en veranderen dan resoluut van richting.

Het slechte nieuws is dat in minstens de helft van de tracks de eerste vijf minuten nauwelijks iets interessants gebeurt, waarna de groep dan geen seconde te vroeg uitpakt met een soepel basloopje ('Double Rocker'), een bepaald buitenaardse outro ('Gus the Mynah Bird') of een slimme verwijzing naar blaxploitation-funk ('Suggestion Diabolique'). Producers John McEntire (zie: Tortoise) en Jim O'Rourke en arrangeur Sean O'Hagan (zie: High Llamas) zijn geweldig op dreef, maar al die prachtige details en klanken kunnen niet verbergen dat Laetitia's stem geregeld ei zo na een bocht mist, of dat de songs zelf het soms stomweg laten afweten. In zulke tracks wordt de grens tussen 'Sound-Dust' en muzikaal behang wel erg vaag. En al gaat het hier dan om behang van superieure kwaliteit, we weten allemaal waar dat eindigt: onder de stoommachine van één of andere idioot in 'Pas Geverfd'.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234