Review: Steve + Sky

Laten we maar meteen klare wijn schenken: 'Steve + Sky', het langspeelfilmdebuut van Felix Van Groeningen, is een zeer mooie, opmerkelijk rijpe, fantastisch vertolkte film. 'Steve + Sky' - de hartroerende geschiedenis van een ex-bajesklant, een hoert...

Laten we maar meteen klare wijn schenken: 'Steve + Sky', het langspeelfilmdebuut van Felix Van Groeningen, is een zeer mooie, opmerkelijk rijpe, fantastisch vertolkte film. 'Steve + Sky' - de hartroerende geschiedenis van een ex-bajesklant, een hoertje en een uitbater van een striptent die wanhopig uit het karkas van hun droeve leventjes trachten te breken - draagt van de eerste tot de laatste seconde een zelden geziene schoonheid in zich, maar let op: het is een erg discrete schoonheid. Tekenend voor de ingehouden, bijna tersluikse klasse van deze prent is de schitterende scène waarin Steve (Titus De Voogdt) terugkomt uit Frankrijk en onaangekondigd de striptent komt binnenwandelen: camera en acteurs doen eigenlijk helemaal niet zoveel, en toch is dit cinema van een zeer, zéér hoog gehalte. Van de eerste tot de laatste minuut loopt er een prachtige, bijna onmerkbare ghost track van pure visuele poëzie door 'Steve + Sky' (check hoe Sky haar hielen laat klakken terwijl ze de straat overdanst), al barst de film af en toe ook wel uit in wilde, Léos Carax-achtige opstoten van pure vitaliteit, zoals in die scène waarin Steve en Sky tekeergaan op 'Dromen Zijn Bedrog' van Marco Borsato (nooit geweten dat dat zo'n sterk nummer was!). Maar meestal heb je de indruk dat regisseur Van Groeningen zichzelf de hele tijd heel mooi heeft zitten terugfluiten: zo heeft hij de soundtrack (aangeleverd door de Dewaele Brothers) niet potdicht geplamuurd met songs (hoewel de verleiding verschrikkelijk groot moet zijn geweest), maar plaatst hij de muziek alleen wanneer het juist is. De mise-en-scène getuigt met andere woorden van een bescheiden meesterschap, maar 'Steve + Sky' drijft toch vooral op de fantastische chemistry tussen de drie hoofdacteurs: Titus De Voogdt (krék Sean Penn uit de tijd van 'Fast Times at Ridgemont High'), Delphine Bafort (the sky is her limit) en Johan Heldenbergh (die rolstoel lijkt wel aan zijn gat te plakken, zo goed kan hij er mee overweg) vertolken niemand, ze zijn hun personages. Dit is grote klasse, folks. Steve + Sky = ***.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234