null Beeld

Review: 'Stranger Things' op Netflix

Het kan vreemd klinken maar eigenlijk heeft ‘Stranger Things’, de Netflixserie die afgelopen zomer overal ter wereld voor een opstoot in de BMX-verkoop heeft gezorgd, veel gemeen met ‘Zeg eens euh’. Neen, niet omdat de ondertussen alomtegenwoordige Gert Verhulst daar ook al een rol in heeft, maar omdat beide programma’s drijven op dezelfde brandstof: nostalgie.

Stefaan Werbrouck

Eén verschil toch: terwijl ‘Zeg eens euh’ de sléchte televisie uit de jaren 90 laat heropleven – een remake van ‘Het huis van wantrouwen’, daar hadden we nu eens enthousiast naar uitgekeken – grijpt ‘Stranger Things’ terug naar dingen die de jaren 80 de moeite waard hebben gemaakt: de boeken van Stephen King, de films van Steven Spielberg en John Carpenter, de zorgeloze fietstochtjes met je vrienden door de straten rond je huis waar nauwelijks een auto passeert…

‘Stranger Things’ speelt zich begin jaren 80 af in het Amerikaanse stadje Hawkins, een kleine gemeenschap die wordt opgeschrikt als het zoontje van een alleenstaande moeder (gespeeld door eighties-icoon Winona Ryder) plotsklaps verdwijnt. Zijn vrienden laten hun Dungeons and Dragons-clubje even voor wat het is, trekken op onderzoek uit en komen terecht in een duister mysterie rond een parallele onderwereld waarin bloeddorstige monsters huizen en een ultrageheime groep wetenschappers die experimenten op kinderen uitvoert. Alles lijkt te draaien rond Eleven, een raadselachtig meisje dat telepathische eigenschappen lijkt te bezitten en bij Mike Wheeler, een van de ondernemende jongetjes, ook zonder telekinese dingen in beweging zet.

Bizarre creaturen, grimmige overheidsinstanties, ontluikende puberliefdes, Winona Ryder… what’s not to like, right? ‘Stranger Things’ is bovendien erg sterk vakwerk, een reeks die tot in de details – de soundtrack, de decors, de camerastandpunten… - de jaren 80 uitademt en de spanning perfect weet op te bouwen. Het eerste seizoen van ‘Stranger Things’ heeft ons kortom zeven uur uitstekend zomerentertainment bezorgd en dat is meer - zeven uur meer om precies te zijn - dan we kunnen zeggen over ‘Zeg eens euh’.

Toch is de algehele euforie rond ‘Stranger Things’, het idee dat dit een van de beste tv-series van dit jaar of zelfs de afgelopen jaren zou zijn, wat overdreven. Hoe goed ze ook gemaakt is, de reeks slaagt er zelden of nooit in om meer te worden dan een hommage. De makers herkauwen wat Spielberg deed in ‘E.T.’ of Rob Reiner in ‘Stand by Me’, en ze doen dat goed. Maar een eigen identiteit ontstaat er niet, zelfs al hebben ze vijf uur meer schermtijd tot hun beschikking dan hun voorgangers.

Bovendien slaagt een echt goede serie erin om iets te vertellen over de maatschappij waarin we vandaag leven, ongeacht de periode waarin ze zich afspeelt; kijk maar naar het tweede seizoen van Fargo, dat ongeveer in dezelfde tijd als ‘Stranger Things’ plaatsvindt, maar even goed gaat over het Amerika van nu als over dat van eind jaren 70. De drang om meer te zijn dan een nostalgische trip, om iets te doen wat niet eerder gedaan is, die ontbreekt in ‘Stranger Things’ even hard als in ‘Zeg eens euh’.


Bekijk de trailer:

undefined

undefined

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234