null Beeld

Review: Strokes - Room on Fire

Even overwogen wij: 'Als we nu eens de recensie van de debuut-cd van The Strokes uit Humo 3184 van 11 september 2001 zouden overtikken, net zoals de New Yorkers van hun langverwachte én vooraf in de muziekbladen bijna kapot becommentarieerde opv...

Charlie Poel

Even overwogen wij: 'Als we nu eens de recensie van de debuut-cd van The Strokes uit Humo 3184 van 11 september 2001 zouden overtikken, net zoals de New Yorkers van hun langverwachte én vooraf in de muziekbladen bijna kapot becommentarieerde opvolger 'Room on Fire' een doorslag van 'Is This It?' maakten?'

Maar die truc-van-luie-Charel zou de nieuwe cd oneer aandoen, want de aanvankelijke argwaan ('Dit is geen stap vooruit! Dit is meer van hetzelfde!') ruimde na een paar beluisteringen immers geheel spontaan plaats voor het tintelende gevoel dat onze chouchous The Strokes ons alwéér een schijfje hebben bezorgd dat de vier seizoenen met gemak tot een eeuwigdurende zomer doet samensmelten. 'What Ever Happened?', 'Reptilia', 'Automatic Stop', de vooruitgestuurde single '12:51' en de andere nummers (elf in totaal, precies 33:07): reken maar dat ze de komende weken en maanden nogal eens door de gangen en gewelven van le Château P. zullen galmen!

De bij momenten lichtjes gênante invloeden op 'Is This It?' (met name de adoratie voor fellow New Yorkers The Velvet Underground klonk nu en dan te sterk door) hebben the new fab five bij deze onder controle, en hoewel originaliteit nog altijd niet hun eerste bekommernis noch hun sterkste kant is (sinds wanneer moet popmuziek trouwens origineel zijn?) biedt 'Room on Fire' opnieuw genoeg fraais.

Wie niet van The Strokes houdt (sommige van onze beste vrienden!) zal ook na ampele beluistering van 'Room on Fire' niet van het ongelijk overtuigd kunnen worden - meer van hetzelfde, remember - maar voor twijfelaars hebben we maar één advies: kopen. En wel kort samengevat hierom:

* '12:51' schoot een paar weken geleden van niets naar twee in onze bloedeigen 'Arriba!'-lijst, maar is een van de minst goeie songs op de plaat!

* hier en daar klinken The Strokes als een New Yorkse variant (scherpere gitaren) van de Red Hot Chili Peppers (in het reggae-getinte 'Automatic Stop' bijvoorbeeld, en in de verrukkelijke ballad (The Strokes! Ballad!) 'Under Control'). Er zijn slechtere verwante zielen.

* de invloed van oude helden als Iggy Pop & The Stooges en, jawel, The Velvet Underground (et tutti quanti) is nog te horen - gelukkig maar! - maar nu gewiekster verpakt, in nog krachtiger rocksongs (die ongetwijfeld ook nog witter wassen, maar dit geheel terzijde).

* even werd voor de nieuwe plaat aan bijsturen gedacht: Radiohead-producer Nigel Godrich werd aangezocht om achter de knoppen plaats te nemen, maar dat onzalige idee werd na de eerste sessies al opgegeven, en oud-producer (en bijna zesde groepslid) Gordon Raphael mocht overnemen. Oef.

* de gitaristen Albert Hammond Jr. en Nick Valensi zijn tot spelbepalende figuren binnen The Strokes uitgegroeid. The Strokes zijn nu écht een gitaargroep.

* zeg nu zelf: is Humo-koopadvies u ooit al een keer zuur opgebroken?

Welaan dan!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234