null Beeld

Review: Sufjan Stevens - Michigan


Sufjan Stevens - yep, niet echt een lekker bekkende showbizz-naam - heeft zijn complete derde plaat aan zijn home-state Michigan gewijd. De retro-tekeningen van de lokale fauna en flora laten het cd-boekje er uitzien als een toeristische brochure u...

Herbert Struyf


Sufjan Stevens - yep, niet echt een lekker bekkende showbizz-naam - heeft zijn complete derde plaat aan zijn home-state Michigan gewijd. De retro-tekeningen van de lokale fauna en flora laten het cd-boekje er uitzien als een toeristische brochure uit de jaren vijftig, en je kan het ook nog eens openvouwen tot een kaart, waarop je kan volgen hoe Stevens - die nu in New York woont - terugkeert naar plaatsjes als Paradise en Hell, naar de spooksteden en trailerparken, de watervallen en naaldwouden van zijn heimat.

Na enig gepieker heeft de eerstaanwezende klerk in ons het handvol 18-karaats-songs op 'Michigan' weten onder te brengen in drie vakjes: (1) bloedmooie trage indiepop-liedjes (zie ook: Ida, Neil Halstead, Iron & Wine, Damien Jurado), (2) twinkelende breed uitgemeten loungepop-songs (Stereolab, The Sea & Cake, recente Jim O'Rourke) en (3) betoverende instrumentals die je - om maar eens een ouwe Abba-songtitel uit de kast te halen - heel even de illusie bezorgen dat er een engel door de kamer waart.

Het kristalheldere 'Tahquamenon Falls' is er zo ééntje: klinkt alsof Stevens een in de zon glinsterende gletsjer in muziek heeft weten te vangen. In het complexe, bij momenten bijna jubelende 'Detroit, Lift up Your Weary Head! (Rebuild! Restore! Reconsider!)' lijkt Stereolab door een stuk van Philip Glass te walsen, terwijl Gary Lightbody van The Reindeer Section zingend commentaar levert. En 'Flint (For the Unemployed and Underpaid)' - dat zich afspeelt in de stad waarover Michael Moore zijn documentaire ’Roger & Me’ draaide - is niet de enige song die ongenadig de gevolgen van recessie en fabriekssluitingen blootlegt: 'Since the 1st of June, lost my job and lost my room / I pretend to cry, even if I cried alone' zingt de geblutste ik-figuur.

Het enige wat je Stevens kan verwijten is dat hij hier en daar vergeten is de song op tijd te stoppen. Maar de sequencing is nagenoeg perfect, en de arrangementen zitten altijd precies juist: luister maar naar het delicate 'Holland' en hoe de piano en de akoestische gitaar net voor het zuchtende, woordenloze refrein een seconde lang de adem lijken in te houden. Of hoe de fluwelen backing-vocals van Elin Smith (van de wonderlijke Danielson Famile) de ontgoocheling van het eindeloos herhaalde 'I did everything for you' liefdevol counteren in 'For the Widows in Paradise, for the Fatherless in Ypsilanti'. Sufjan Stevens houdt bij hoog en bij laag vol dat dit de eerste cd in een reeks van 50 is, waarin elke Amerikaanse staat de revue zou passeren. Wij reserveren alvast voldoende plaats op ons cd-rek - just in case - en vragen ons intussen af of die ouwe fifties-slogan 'Say Yes! to M!ch!gan!' nog zou werken. Laten we het hopen, want 'Michigan' is één van onze favoriete Mooie Popplaten van het jaar.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234