null Beeld

Review: Supergrass - Life on Other Planets

De heren Supergrass begonnen als broekjes aan een stormachtige carrière, sloegen onderweg Steven Spielbergs aanbod af om een televisieserie over hen te draaien, maakten twee fantastisch verkopende en op persgejuich onthaalde platen ('I Should Coco' ...

Michael Knapen

De heren Supergrass begonnen als broekjes aan een stormachtige carrière, sloegen onderweg Steven Spielbergs aanbod af om een televisieserie over hen te draaien, maakten twee fantastisch verkopende en op persgejuich onthaalde platen ('I Should Coco' en 'In It for the Money') en bleven dan pas op de plaats maken met hun derde ('Supergrass'). Om uit de welbekende creatieve impasse te raken, deden ze wat elke zichzelf respecterende rockgroep een keer in z'n carrière moet doen: ze trokken naar Frankrijk om daar onder de palmbomen, zonder druk van buitenaf gewapend met weinig meer dan wat instrumenten en een minidisc-recorder, een pastis in de ene hand, een gitaar in de andere nieuw materiaal bijeen te spelen.

'Life on Other Planets' is echter niet het meesterwerk dat het had kunnen worden. Ze hadden naast de platencollectie van hun ouders namelijk ook weer hun weed mee. 'Life on Other Planets' is dan ook pretty damn retro geworden, en heeft af en toe een paar keer te veel aan bong getrokken om nog coherent te klinken.

De plaat opent met 'ZA', een song die zo heet omdat er van 'zazaza' in gezongen wordt. Ons stoner-alarm gaat meteen naar Defcon 2, gevolgd door Defcon 1 wanneer Gaz Coombes op een folky song als 'Evening of the Day' zowaar klinkt als Bob Dylan op 'Everybody Must Get Stoned'. 'Evening of the Day' eindigt met een dromerige, uitgesponnen coda: 'He's so stoned/ he doesn't even know what he's on about/ maybe he should go lay down'. Het kan aan ons liggen, maar we zijn dat gekoketteer met drugs een beetje beu. Zolang je goeie muziek maakt, maakt het geen bal uit wat je rookt, snuift, spuit of in je reet laat blazen door strippers.

'Seen the Light' is glamrock tussen T Rex en The Velvet Underground in, en 'LA Song' gaat in het geheel niet over de city of Angels, of wat had u gedacht? De song begint met een dijk van een riff, iets als de B-52's op de koffie bij Television, en dan krijg je plots, een lauwe golf lalalala's over je heen. De teleurstelling is groot.

'Never Done Nothing Like That Before' is Supergrass' antwoord op The D4, The Datsuns, The White Stripes, en nog een stuk of twintig andere groepen wier naam met 'the' begint. Een punkrocker, met andere woorden en een niet zo bijster goeie. Nee, wat we missen is de gebalde opwinding van singles als 'Caught by the Fuzz' of 'Richard III' (slangweetje: in het Verenigd Koninkrijk wordt een drol ook wel een richard genoemd - naar Richard the Third/Turd). Het dichtst in de buurt komt nog 'Funniest Thing' een zacht/hard-geval, dat in z'n hardste momenten kan rekenen op logistieke steun van een riff in beste Stooges-traditie, en op zachtere momenten die andere alltime favorite inschakelt: het woohoo-koortje. Subliem.

Afsluiter 'Run' begint in ELO-ballad-stemming, maar gaat dan op in een Air-orama van jewelste. De aandachtige luisteraar onthoudt: Supergrass moet andere idolen dan Air zoeken.

Een richard is 'Life on Other Planets' niet geworden, maar het is ook niet het onvermijdelijke chef d'oeuvre waar iedereen al jaren op zit te wachten. Gaz Coombes is zesentwintig. Tijd genoeg om zijn shit together te krijgen, lijkt ons zo.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234