null Beeld

Review: Sweet Sixteen

Alsof hij heel even genoeg heeft van de opruiende pamfletcinema ('Bread and Roses', 'The Navigators'), stapt Ken Loach met 'Sweet Sixteen' over op een meer simpel, gaver soort film, zonder razende proleten en vlammende vakbondspiketten, maar met ...

Erik Stockman

Alsof hij heel even genoeg heeft van de opruiende pamfletcinema ('Bread and Roses', 'The Navigators'), stapt Ken Loach met 'Sweet Sixteen' over op een meer simpel, gaver soort film, zonder razende proleten en vlammende vakbondspiketten, maar met één enkele gevoelige tiener in de hoofdrol, een beetje zoals in 'Kes'. En het doet hem duidelijk deugd: Loach is in absolute supervorm. De cineast neemt ons mee naar Greenock, een ellendige buurt van Glasgow - Sarajevo na een bombardement - waar de mensen weinig hebben om zich aan op te warmen: geen geld, geen werk, geen toekomst, geen hoop. Een typische Ken Loach-setting dus. Het hoofdpersonage, Liam (Martin Compston, verbluffend), en diens maatje Pinball zouden de Schotse broertjes van Charlie en Johnny Boy uit 'Mean Streets' kunnen zijn: de één is beredeneerd en verstandig, de ander impulsief en zelfdestructief. Wanneer Liams moeder, die achter de tralies zit wegens een drugsdelict, tijdens een visite vraagt hoe het op school gaat, barsten mama's vriendje Stan en Liams opa uit in een bulderlach: 'Dacht je nou écht dat die nietsnut nog naar schóól gaat?' Even later wordt Liam langs de kant van de weg door Stan brutaal in mekaar geschopt. Een uiteengereten gezin, een stevige afranseling, schrijnende armoede, grauwe locaties - dat is Ken zoals we hem kennen. Maar dan maakt Liam Stan een partij heroïne afhandig en begint hij op straat te dealen. Liam is verstandig genoeg om te weten dat hij zelf geen dope mag spuiten, en zijn doel is nobel: voor mama een stacaravan kopen, maar zijn carrièrewending blijft niet onopgemerkt. Een lokale gangsterbaas wil Liam rekruteren, maar niet vooraleer hij heeft uitgetest of hij wel over de nodige ballen beschikt. Wat volgt is een adembenemend spannende scène, en dat is nieuw: nooit gedacht dat er in Ken Loach, die ouwe marxist, een thrillerfilmer schuilging (al was de eerste helft van 'Hidden Agenda' ook al behoorlijk spannend). Liams opgang van straatjongen naar kersverse Goodfella, slechtzittend driedelig kostuum en mobieltje inbegrepen, is weliswaar grappig om te zien, maar de ondertoon is uiterst bitter en navrant. Nooit gedacht dat we in een recensie van een Loach-film nog eens 'Mean Streets' en de woorden onverbrekelijke moederliefde zouden aanhalen, maar doorheen 'Sweet Sixteen' slingeren nou eenmaal subtiele krachten en psychologische lavastromen die we in geen enkele andere film van Loach zijn tegengekomen. Loach heeft nog wel oog voor de misère die zijn personages omringt, maar hij heeft de volksmenner in zich weten te bedwingen, en houdt zijn lens prachtig gericht op het gedeukte zieltje van zijn hoofdpersonage. Het resultaat is een stuk fragieler en aangrijpender en spannender dan we van Loach gewend zijn. Er is blijkbaar tóch leven naast de barricades.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234