null Beeld

Review: Syd Barrett - The Best of Syd Barrett - Wouldn't You Miss Me?

Ik weet niet hoe dat met u zit, maar ik kan me heel goed een leven zonder Pink Floyd voorstellen. Vliegende varkens, piepschuimen muren en dubbel-lp's waar nauwelijks een halve single op staat, ze hebben voor mij altijd een zeer laag rock-'n-rollgehalte in zich gedragen, en de letter P herbergt in mijn eigen kleine discotheek dan ook vooral het werk van een welbekend heupwiegend mens uit Tupelo, Mississippi.

Toch, ik geef het hier gewoon toe, heeft de kunstige groep uit de betere buitenwijken van Cambridge me in het begin wel even in de ban gehad. Die twee eerste singles, 'Arnold Layne' en 'See Emily Play', die eerste twee lp's met intrigerende titels als 'The Piper at the Gates of Dawn' of 'A Saucerful of Secrets', ze leken te passen bij het label 'progressieve rock' dat ze toen opgeplakt kregen, en ze hoorden ook wel helemaal bij het alles-kan-want-alles-mag-gevoel dat het midden van de jaren '60 zo kenmerkte.

Op een keer speelden ze drie straten van mijn ouderlijk huis vandaan, in het Théatre 140, en toen ben ik ze gaan bekijken vanop de eerste rij en ik heb ze goedgekeurd: de vroege Pink Floyd deugde. Al had ik het wat moeilijk met hun volstrekt onnozele groepsnaam (en ik niet alleen, blijkbaar, want op één van hun latere songs citeren ze een EMI-big boss die hen in zijn bureau ontvangt en een havanna aanbiedt, terwijl hij vraagt: 'Oh, by the way, which one's Pink?' ) en hun neiging om in wezen vrij eenvoudige, en meestal zeer aardige, melodieën uit te breiden tot sinfonietta's die vooral leken te bestaan om allerhande dure elektronica uit te proberen.

Maar Pink Floyd was in die dagen vooral de groep van Roger Keith Barrett, de nu ook al 55-jarige dokterszoon, die door zijn liefdevolle ouders voorbestemd was om concertpianist te worden, zelf eigenlijk de plastische kunst in wilde (en daar volgens insiders ook hoogebegaafd voor was), maar uiteindelijk na het bijwonen van een concert van Bob Dylan aan de universiteit van Cambridge besloot een gitaar te kopen en songs te schrijven.

En dat is hem ook aardig gelukt.

Roger Barrett, die ondertussen door zijn eerste grote liefde Libby Gausden herdoopt was tot Syd, 'omdat dat ongewoner was', was er verantwoordelijk voor dat de dertien-in-een-dozijn covergroep The Pink Floyd Blues Band, omgevormd werd tot de eerste échte Britse psychedelische rockgroep. Samen met bijvoorbeeld The Soft Machine uit Canterbury zou de Floyd ervoor zorgen dat ook in de nadagen van de Beatles en de Stones het muzikale zwaartepunt nog even in Londen zou blijven liggen.

Met zijn bijdrage aan de eerste singles, en de eerste lp (8 songs!) legde Syd Barrett de fundamenten voor de supergroep waar hij eind januari 1968 uitgezet werd wegens 'storend gedrag'.

De legende wil dat hij toen, als een soort Walter de Rochebrune van de rock, 'volledig self-supporting' in de kelder van zijn moeder ging wonen om er in relatieve stilte aan de solo-meesterwerken 'The Madcap Laughs' en 'Barrett' te werken.

Vanaf 1970 volgde toen 31 jaar lang een oorverdovende stilte.

En kijk nu, in die lente die er geen is, is iemand op het goede idee gekomen een royale greep uit Syd Barretts werk op één cd te zetten die de mooie titel 'Wouldn't You Miss me?' meekreeg en waardoor jonge gekken nu ook kunnen genieten van crazy diamonds als 'Octopus', 'Swan Lee (Silas Lang)', 'Gigolo Aunt' of andere 'Baby Lemonade''s.

Voor de goede orde hebben de samenstellers er ook nog wat werk uit Barretts rariteiten-lp 'Opel' aan toegevoegd, en stelde David Gilmour een verloren gewaande tape van de 'Bob Dylan Blues' ter beschikking, waarin de zingende zotskap op niet ongrappige wijze tegen het been van zijn held pist.

Niet alle fans van K3 zullen deze 'The Best Of Syd Barrett' een aanwinst noemen, maar desondanks gaat het hier om een ontroerend en in zekere zin ook onmisbaar document. Rangschik het onder de Z van genie.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234