null Beeld

Review: T.Rex - Electric Warrior

De jaren zeventig. Ik ga er u niets over vertellen, behalve dat, wat mij betreft, het beste moment plaatsvond toen ze overgingen in de jaren tachtig.
En je had The Sex Pistols natuurlijk, en de opkomst van Springsteen, en de eerste van Warren Zevon,...

Marc Didden

De jaren zeventig. Ik ga er u niets over vertellen, behalve dat, wat mij betreft, het beste moment plaatsvond toen ze overgingen in de jaren tachtig.

En je had The Sex Pistols natuurlijk, en de opkomst van Springsteen, en de eerste van Warren Zevon, maar verder vooral veel pijn. En ook, ik zal maar eerlijk zijn, weleens een wonderlijke avond, waarbij je van op een bevlekte matras in je honk urenlang naar de dansende vlam van een kaars keek, terwijl je de goedkope rode wijn gaten in je maag hoorde branden. En je had de eerste van Bob Marley & The Wailers. En 'Blood on the Tracks' van Hemzelf. En 'Taxi Driver' van Martin Scorsese. En Jackson Browne. En Abba.

Eigenlijk waren die jaren zeventig zo slecht nog niet.

Roxy Music was toen uitermate boeiend en belangrijk, bijvoorbeeld. En Talking Heads. En David Bowie. En glamrockgod Marc Bolan maakte in 1971 met T.Rex het - wij wikken zoals steeds onze woorden - onversneden meesterwerk 'Electric Warrior'.

T.Rex was oorspronkelijk niet meer dan het tweedekansproject van Bolan, die in de jaren zestig een stevige undergroundreputatie had opgebouwd met een ensemble dat voluit Tyrannosaurus Rex heette. Via succesvolle optredens in de juiste Londense tempels, én even later onder meer op het festival Jazz Bilzen, mocht Tyrannosaurus Rex destijds lof oogsten van uiteenlopende media-wizards als John Peel en Humo's Hipste Daan Delannoy. Maar meer dan een marginaal publiek bereikten ze eigenlijk nooit, al is een single als hun 'Salamanda Palaganda' eigenlijk wel zonder meer klassiek te noemen. Voor wie zijn klassiekers kent, welteverstaan. Maar pas bij het begin van de jaren zeventig liepen Marc 'Merlijn' Bolan en zijn bijbehorende zingende, bongospelende en vreugdedansende Hobbits dus hun moment de gloire tegen het lijf.

Dat wordt nu herdacht op de bijna dertig jaar na datum heruitgebrachte cd 'Electric Warrior' (uiteraard opnieuw gemasterd, voorzien van addenda, en met fraaie hoesnotities van producer Tony Visconti zelf), die godzijdank nog altijd in de kwintessentiële zwart-gouden hoes verpakt is waarin de originele lp al drie decennia lang op mijn schouw staat te blinken. En hij klinkt beter, lillender en fucking briljanter dan ooit. Dat ligt natuurlijk nog altijd aan Bolan en Band, aan Visconti's voorbeeldige productie, maar vooral aan het stuk of wat geweldige songs dat hier bij mekaar staat.

De intro van 'Jeepster', de brug van 'Get It On', het even gemene als geile gezang op 'Mambo Sun', 'Life's a Gas' en 'It's a Rip Off', het inventieve instrumentarium (van vulgair, vettig geram op de gitaar tot subtiel strijkwerk via smerige saxofoon, hemels gezang van ex-Turtles, ex-Mothers of Invention Mark Volman & Howard Kaylan én terug!): ze laten ten overvloede zien en horen wie de ware Ziggy Stardust is. Als u 'm de eerste keer gemist hebt wegens nog niet verwekt, haal dan uw schade in. Als u al jaren door uw vinylversie zit en bovendien uw geraamte nog eens flink door mekaar wilt schudden is de boodschap eveneens: aanschaffen. Ook al omdat Marc Bolan, die in de zomer van 1977 met zijn Mini Cooper tegen een boom knalde, statistisch gezien wellicht nooit meer een betere plaat zal maken dan deze.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234