null Beeld

Review: Tame Impala op Pukkelpop 2015

En het is niet eens onze verjaardag! Tame Impala had ons twee maanden geleden al de soundtrack van de zomer 2015 geschenk gedaan, ze hebben er nu met een - van kop tot kont - schier perfect optreden ook een dikke strik om gebonden. Mazzel tov!

Frederick Vandromme

Hoe ging het ook weer? Tame Impala was in 2010 nog een klein groepje uit Perth dat met 'Innerspeaker' een goeie, zij het wat gekke plaat had gemaakt; één vol meanderende psychedelica en kleine rookpluimen. Twee jaar later was er 'Lonerism'; dat ging op hetzelfde elan door, maar met singles 'Elephant' en 'Apocalypse Dreams' had de groep ineens ook muscle power in de aanbieding. Doe daar nog drie jaar bij en Tame Impala is plots een Groep geworden, een grote. En één die alweer een sterke plaat uit heeft ('Currents'), daarop een complete geluidstransformatie goed overleefd heeft (van seventiesgitaren naar atmosferische synthmuziek), en daar ook een volledige Marquee mee op de been weet te krijgen.

Kevin Parker , Impala-frontman, toont zich - behalve rotgetalenteerd - ook steeds duidelijker als iemand met een visie, a man with a plan. En het voelt als een voorrecht daar live getuige van te zijn geweest. (Onze backstage totemnaam is Enthousiaste Eekhoorn, en niet zonder toeval.) Straf: hoe naadloos de oude songs van 'Lonerism' vanavond overvloeiden in de nieuwe van 'Currents'. Hoe twee danig verschillende platen elkaar live vinden, zonder dat één ervan toegevingen moet doen. Tussendoor was de groep Nick Allbrook (eerst gitarist, daarna bassist) aan Pond verloren, maar de ontstane indruk is nu dat dat geen al te grote aderlating moet zijn geweest.

Ook straf: hoe 'Let It Happen' op plaat vederlicht klinkt, dat live ineens loodzwaar gebracht wordt, en het evengoed een topsong blijft. Zowel 'Elephant' (mokerend, to the point) als het nieuwe 'The Less I Know the Better' (trippy, roesmakend) gaven je het deugddoende gevoel je op precies de juiste plaats te bevinden, Daar Waar Iets Gebeurt, en naar verluidt is dat in de context van een concert altijd een goed teken. 'The Moment' was on point, 'Eventually' prachtige oude soul met een nieuw hart en een dreunende ritmesectie. En vanaf 'Feels Like We Only Go Backwards' begon de groep rond Parker ineens een zéér goede imitatie van 'Pink Floyd: Live at Pompeii' ten beste te geven.

Het zat, kortom, wel snor.

We kregen vandaag heel veel van Tame Impala, maar eenrichtingsverkeer was het niet: de liefde die door het publiek teruggegeven werd, was gemeend, uitbundig, luidkeels en zeer terecht.


Het publiek

Deed de Marquee (beschaafd) uitpuilen. Het heeft drie platen geduurd, maar Tame Impala is op onverdachte wijze uitgegroeid van sympa undergroundbandje tot bescheiden publiekslieveling.


Tweet


En dit vond ù ervan:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234