null Beeld

Review: Tea Party - The Interzone Mantras

Alles wat het Canadese powertrio The Tea Party aanpakt, geurt naar too much. Teksten, arrangementen, productie, zelfs de cd-hoesjes en de krullerige typografie: het kan opperhoofd Jeff Martin niet gezwollen genoeg zijn. Maar hoewel wij onze slechtste...

Alles wat het Canadese powertrio The Tea Party aanpakt, geurt naar too much. Teksten, arrangementen, productie, zelfs de cd-hoesjes en de krullerige typografie: het kan opperhoofd Jeff Martin niet gezwollen genoeg zijn. Maar hoewel wij onze slechtste karaktertrekken twee weken hebben blootgesteld aan 'The Interzone Mantras', krijgen we het niet over ons hart om u een recensie vol vileine kwalificaties aan te bieden.

The Tea Party heeft namelijk veel weg van Martins grote voorbeeld Led Zeppelin. Ook hun muziek was pompeus, bombastisch en cultureel ernstig incorrect, maar werd gebracht met zo'n achteloze brille dat je er toch voor viel. Daarmee is niet gezegd dat The Tea Party even geniaal is als de fab four van de vroege seventies, laat staan evenveel hotelkamers verbouwt of anderszins haar helden imiteert. Hoewel: 'White Water Siren' lijkt regelrecht van 'Led Zeppelin III' gerukt, de riffs zijn vaak behoorlijk Page en ook Martin is een liefhebber van de oriëntaalse keuken ('Mantra'). Maar wie wil, kan The Tea Party ook omschrijven als een zwaarmetalen versie van U2 ('Soulbreaking') of als Echo & The Bunnymen met een funky groove ('Lullaby'), terwijl 'Apathy' doet vermoeden dat ze een paar regels aan de 'Red Right Hand' van Nick Cave hebben ontfutseld. De gaten in de kaas worden op tijd en stond dichtgesmeerd met een sixpack violen - wat gauw vijf te veel is. Het is The Tea Party allemaal vergeven, want telkens weer persen de mannen hun bigger than life-sound in nummers die de onverslijtbare wetten van de liedkunst volgen, met een couplet, een refrein en een fijne melodie waar elke godvrezende burger die verwacht.

U wilt weten waar de teksten over gaan? Jeff Martin verhuisde dit keer naar Praag om inspiratie op te doen, en hij bedoelt ongetwijfeld iets dieps met 'Mercy is the cry of soul that stirred' en 'You are sleeping tonight safe in the arms of Morpheus'. Het kan ook zijn dat de Tsjechische pils goed smaakte. Maar zoals die andere zweefvliegende Canadienne Alanis Morissette al zei: what it all comes down to, is dat The Tea Party ondanks zichzelf een goeie plaat heeft gemaakt. Nu Alanis zelf nog.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234