Review: Teddy Thompson - Separate Ways


Teddy Thompson is de zoon van zijn ouders! In uw en ons geval heeft zo'n mededeling weinig om het lijf, maar pa en ma mogen zeggen tegen Richard en Linda Thompson duwt een mens ongetwijfeld wel wat vlotter richting grootse muzikale daden. Vader en ...


Teddy Thompson is de zoon van zijn ouders! In uw en ons geval heeft zo'n mededeling weinig om het lijf, maar pa en ma mogen zeggen tegen Richard en Linda Thompson duwt een mens ongetwijfeld wel wat vlotter richting grootse muzikale daden. Vader en moeder Thompson, allang uit de echt gescheiden, doen bovendien mee op 'Separate Ways', de tweede plaat van zoonlief: Richard uitgebreid en zéér herkenbaar op een handvol nummers, Linda alleen in het om onduidelijke redenen als hidden track weggemoffelde 'Take a Message to Mary', een mooie, sobere, tweestemmige cover van de Everly Brothers-hit uit '59.

Zijn afkomst heeft voor Teddy Thompson nog niet veel deuren geopend: pal na zijn wisselvallige, titelloze debuut-cd uit 2000 kreeg hij door de platenfirma de wacht aangezegd, en het zou volle vijf jaar duren voor hij opnieuw onderdak vond. Maar het is het wachten waard geweest: 'Separate Ways' is een ouderwets mooie cd. Al was het maar omdat TT twee genres weet te verzoenen die haaks op elkaar horen te staan: de lichtjes gezwollen pathos van Antony and the Johnsons of Rufus Wainwright en de beschaafd swingende, moeiteloos herkenbare folkrock van pa Richard (met daarin af en toe ook het laidbacke van J.J. Cale of het beste uit de Britse folkrock, genre Fairport Convention). Het ironische maar bijzonder fraaie openingsnummer 'Shine So Bright' ('I wanna be death bed thin/never realize the state I'm in/walk with my head in the clouds/and be followed around by crowds/I wanna shine so bright it hurts') had bijvoorbeeld van Antony kunnen zijn (in het koortje andere kinderen-ván: Rufus en Martha Wainwright en Jenni Muldaur) en het meteen daarop aansluitende 'Everybody Move It' is vintage Richard Thompson-rock: heerlijk & goudeerlijk. Twee hoogtepunten meteen, en de twee uitersten waartussen Teddy Thompson de rest van de plaat stijlvol zal pendelen. Solliciteren daarbij verder naar uw aandacht: de paar bittere break-up-songs (zoals het titelnummer - één van de mooiste afscheidsliedjes van het jaar - en het brutale, beledigende 'I Wish It Was Over': 'I don't even like you/or can't you tell/whenever I'm sober/I treat you like hell?/If I could be stronger/and not so weak/instead of just thinking/maybe I could speak/I don't think you're special/you're certainly not smart/this being together/is tearing me apart') en de slepende blues 'No Way to Be', met medewerking van gitarist Dave Mattacks (ex-Fairport Convention) en bassist Garth Hudson (ex-The Band).

'Separate Ways' is een aangename hernieuwde kennismaking met Teddy Thompson: hopelijk duurt het niet opnieuw zolang voor hij weer van zich laat horen.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234