Review: The Afghan Whigs - Gentlemen

Het wordt aardig druk bovenaan de gitaarladder. Gezellig druk, weliswaar, maar je vraagt je af hoelang het nog zal duren voor de eerste slachtoffers met een doffe klap de grond zullen raken. 'In Utero' heeft zich nog maar net in een grillige plooi in...

Het wordt aardig druk bovenaan de gitaarladder. Gezellig druk, weliswaar, maar je vraagt je af hoelang het nog zal duren voor de eerste slachtoffers met een doffe klap de grond zullen raken. 'In Utero' heeft zich nog maar net in een grillige plooi in je hoofd gewurmd, of de nieuwe Pearl Jam verschijnt, vermoeid en vermagerd van het lange reizen, aan de horizon. Het stapeltje Verplichte Platen is ondertussen ongestoord blijven groeien; de kweekreactor van het Amerikaanse gitaarwezen draait op volle toeren. Nieuwe cd's van Hater, Red Kross, Midway Still, Green Apple Quick Step, All en The Melvins staan met verweesde oogjes in hun koude rekje. Terwijl 'Gentlemen' van Afghan Whigs voor de derde keer vandaag uit de boxen spat.

Het heeft even geduurd: 'Gentlemen' is een weerspannig plaatje van een moeilijke groep. Het bevat elf gloeiende brokken rock, die uitblinken in onvoorspelbaarheid en ondoorzichtigheid en schrille variatie. Kristalheldere riffs worden op slinkse wijze tot hypnotiserende, repetitieve riedels omgebogen, terwijl vanuit de coulissen, bijna onhoorbaar voor het blote oor, een strijker komt opzetten. Net op tijd - als de aandacht dreigt te verslappen - wordt de betovering verbroken. Pas na een keer luisteren zijn je trommelvliezen de dikke mist gewend en ontdek je songs: 'I keep coming back', een Graham Parker-achtig liefdeslied met een gitaar die als een helikopter rond het refrein cirkelt; 'Now you know', waarin een gek geworden piano bekvecht met een helse gitaar; het drammerige 'Be sweet', een song als een dreigement, de bittere klacht over een vrouw die naar affectie verlangt, terwijl voor zanger Greg Dulli een flinke beurt moet volstaan: 'In time I'll find I'm stuck / 'Cause she wants love, and I still want to fuck'. Dulli lijkt over de hele lijn te kampen met een lekkende hersenpan: zijn teksten staan stijf van onklaar gemaakte gedachten en sinistere insinuaties, die getuigen van een weinig traditionele kijk op de man-vrouwrelatie en een onmiskenbare liefde voor het Hardere Werk: 'Feel it now and don't resist / This time the anger's better than the kiss', of 'I got a dick for a brain and my brain is gonna sell my ass to you'. Fijngevoelig is anders, maar de muziek maakt veel goed: luister één keer naar het semi-akoestische, sterk gezongen 'My curse' en u zal begrijpen. Zelfs als u het niet zo op uw gemaskerde, handboeien dragende en om straffere tepelklemmen smekende medemens hebt begrepen, mag ik u 'Gentlemen' warm aanbevelen.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234