Review: The Arcade Fire - Funeral

We weten niet hoe het met u zit, maar in de vierkante meter rondom onze stereo is Canada al hot sinds Godspeed You Black Emperor! in 1997 zijn eerste plaat uitbracht, en dat is sindsdien nooit meer anders geweest: na Akufen, New Pornographers, Feist,...

We weten niet hoe het met u zit, maar in de vierkante meter rondom onze stereo is Canada al hot sinds Godspeed You Black Emperor! in 1997 zijn eerste plaat uitbracht, en dat is sindsdien nooit meer anders geweest: na Akufen, New Pornographers, Feist, Unicorns, Broken Social Scene, Death From Above 1979 en The Dears, is er nu The Arcade Fire, een zevental uit Montreal dat uit het niets opdook met 'Funeral' en aan de andere kant van de oceaan meteen de musicblogs, internetforums en eindejaarslijstjes van 2004 vulde.

Er stonden niet minder dan vijftien muzikanten op de loonlijst voor de 'Funeral'-opnames, en de plaat golft van climax naar crescendo op een eigenzinnig eb- en vloedritme van strijkers, piano's en glockenspiels. Het soort orkestrale indie-rock dus waarvoor recensenten maar al te graag omschrijvingen als episch, theatraal en bombastisch combineren met metaforen uit weerpraatjes (stormen! windstiltes!) en aardrijkskundeboekjes (gletsjers! onmetelijke berglandschappen!). Maar de Canadezen maken net zo goed uitstapjes naar springerige Talking Heads-meets-Fugazi-zaagtandgitaren-pop (het geweldige 'Neighborhood #2 (Laika)'), Britse postpunk à la Echo & The Bunnymen en The Cure in een Phil Spector-arrangement ('Rebellion (Lies)') of exotische maar chaotische droompop ('Haiti'). Dat men bij The Arcade Fire nu en dan ook aan Modest Mouse, David Bowie, Björk, Pixies, Polyphonic Spree en Mercury Rev moet denken, geeft alleen maar aan hoe moeilijk hun muziek vast te pinnen is.

De stem van zanger-gitarist-songschrijver Win Butler is een mix van David Byrne, Conor Oberst (Bright Eyes) en een postpunk-schreeuwer naar keuze, en kleurt perfect bij zijn teksten over familietrauma's, zelfverminking, verlies en opgroeien. Trieste onderwerpen, verpakt in bijna kinderlijke beelden: iemands broer verandert in een vampier, straatlichten doven uit voor elke verloren ziel, een jongen in een ondergesneeuwd dorp laat zijn rouwende ouders achter en graaft een tunnel tot bij zijn vriendinnetje om samen met haar te fantaseren over later.

Rouwen, herinneringen, begrafenissen: 'Funeral' is doordrongen van de dood. In de titel, in de teksten ('Time keeps creepin' through the neighborhood, killing old folks') en in de liner notes: tijdens de opnames stierven om de haverklap dierbare familieleden (opa's, oma's en tantes) van de bandleden. Maar in plaats van bij de pakken te blijven zitten, buigt The Arcade Fire die negatieve vibes om in positieve: voor alle old folks die doodgaan, worden nieuwe baby's geboren. Het fantastische 'Neighborhood #3 (Power out)' puurt daarbij nerveuze energie uit een simpele, hoogst effectieve xylofoonriff, terwijl andere songs dan weer weggalopperen op een discobeat ('Crown of Love' bijvoorbeeld) of majestueus klapwiekend het luchtruim kiezen.

'Funeral' bulkt van de verrassingen, onverwachte wendingen, en rauwe, eerlijke emoties. Net zoals het leven zelf, quoi. Een aanrader.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234