Review: The Beastie Boys - Paul's Boutique

Wie slechts gehuld in groene fluorescerende jarretels en met een kip op de schouders een fuif komt binnengewalst, zal het moeilijk hebben om, na dat ene moment de gloire, de lachers nog op zijn hand te krijgen. Zo heb ik na een half uur menig bruiloftsfeest morrend en eenzaam verlaten. Ik weet dus precies hoe The Beastie Boys zich na de eerste vloedgolf van succes voelden. Hun entree in de wondere wereld der popmuziek is allerminst onopgemerkt voorbijgegaan. Tenzij u halfnaakte vrouwen in kooien, opblaasbare penissen van gigantische afmetingen en overal rondspattend bier tot de normale orde van de dag rekent (zo ja, u weet me te vinden!). Als debuut konden "Licensed to ill" en de daarbijhorende toernee wel tellen : blanke rap werd onder grote belangstelling boven de doopvont gehouden, overal ter wereld riepen moeders hun dochters binnen en "Fight for your right to party" werd de clubhymne van het op rock 'n' lol beluste tuig aller landen. Nadat ze een bijl in het voorhoofd van het pop-establishment geplant hadden, trokken de Beasties zich tevreden grijnzend terug. Qua veni, vidi, vici valt dit absoluut niet te verbeteren.

En nu, tadààààà : "Paul's Boutique". Breng het tafelzilver in veiligheid, de Beasties zijn terug. Uit hun nek lullend als nooit tevoren bieden ze ons een rondleiding door Beastieland en daar is het goed toeven. Men komt er Dirty Harry, Fred Flintstone, Bruce Willis, Jack Kerouac, tv-evangelisten Falwell en Swaggart, Steve McQueen en Harry S. Truman tegen. Men wordt om de oren geslagen met non-stop-nonsens en er worden lansen gebroken voor het vreten van eieren, de consumptie van alcoholhoudende vloeistoffen en het verstoren van de orde. Luid lallend omzeilen Mike D, MCA en King Ad Rock alle clichés die het genre rijk is, met als resultaat vijftien kopstoten van raps die veelzeggende titels meekregen : "Shake your rump", "B-Boy Bouillabaisse", "Hey Ladies", "The sounds of science" of "Five piece chicken dinner". Er gebeuren honderd dingen tegelijkertijd, van enige structuur is geen sprake en alle wetten van de rapperij worden vrolijk met voeten getreden. De beatbox is flink beschonken en slaat logge, onvoorspelbare ritmes uit, de sampler spuugt stukken James Brown, Reds and the Boys, Johnny Cash, zelfs de soundtrack van Hitchcock's "Psycho" moet eraan geloven. Het resultaat is verwarrend, rommelig en gespeend van iedere vorm van goeie smaak.

Kortom : Beastie Noise.

De eerste tekenen van volwassenheid zijn niettemin merkbaar, want in hun van alcohol doordrongen bast schijnt nu ook enige sociale bewogenheid te huizen : in "Johnny Ryall" buigen ze zich over het probleem der daklozen in de States en alhoewel het roken van sensemilla, gratuite sex en ongelimiteerd zuipen worden aangeprezen, wordt diverse keren tegen het gebruik van crack gewaarschuwd. Maar wees gerust, Bono heeft van hen niets te vrezen.

In "Paul's Boutique" worden feestneuzen, zevenklappers en vuile boekjes verkocht. Er zijn geen solden. Ik hoop u er spoedig een keer aan te treffen.

(PDW)

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234