null Beeld

Review: The Big Red One: The Reconstruction


'Weet je hoe je te weten kunt komen of er ergens een sluipschutter zit? Simpel: je stuurt iemand voorop, en je kijkt of hij wordt neergeschoten.' 't Is een soldatenweetje uit 'The Big Red One', de frontlijnklassieker van Samuel Fuller. Tiens, zou h...

Redactie


'Weet je hoe je te weten kunt komen of er ergens een sluipschutter zit? Simpel: je stuurt iemand voorop, en je kijkt of hij wordt neergeschoten.' 't Is een soldatenweetje uit 'The Big Red One', de frontlijnklassieker van Samuel Fuller. Tiens, zou het Amerikaanse leger dit handigheidje - naar verluidt bedacht in de militaire academie van West Point - ook vandaag nog toepassen? Bijvoorbeeld wanneer de GI's een onrustige wijk in Bagdad binnentrekken? We vragen het ons af!

Maar wat ú zich allicht zit af te vragen, is: who the fuck is Samuel Fuller? Welaan: Samuel Fuller (1912-1997) kwam in de jaren dertig aan de bak als misdaadjournalist en schrijver van filmscenario's. Daarna liet hij zich inlijven in het leger en nam hij als infanterist bij The Big Red One (zo noemde men de eerste infanteriedivisie van het Amerikaanse leger) onder meer deel aan D-Day. Na de oorlog keerde hij met een jasje vol decoraties terug naar Hollywood, waar hij in de jaren vijftig en zestig een reeks misdaadfilms en melodrama's draaide die het meestal niet verder brachten dan de lokale drive-inbioscoop (tip van het huis: ga eens op zoek naar 'Shock Corridor', een werkelijk huiveringwekkende film over een journalist die undercover gaat in een gekkenhuis en zélf knetter wordt). In de jaren zeventig, toen Scorsese en Coppola en consorten in Hollywood het mooie weer maakten, maakte Fuller vrijwel niks klaar - alsof hij er niet meer bijhoorde - maar in 1980 perste hij er, rechtstreeks vanuit hart en darmen, toch nog één motherfucker van een film uit: het zwaar autobiografisch getinte 'The Big Red One'.

'The Big Red One' werd indertijd door de producenten brutaal ingekort, maar is nu, mooi gerestaureerd, opnieuw in al zijn glorie te zien, en het loont de moeite. We stappen mee met een doorgewinterde sergeant (de uitgezakte kwabwangen van Lee Marvin vormen een slagveld op zichzelf) die, als een door de hel gezonden gids, zijn eskadron door diverse oorlogszones in Noord-Afrika, Sicilië, Frankrijk (Omaha Beach!), België, en Duitsland loodst. Het verschil met recente oorlogsdraken als 'Once Were Soldiers' is dat Fuller de rekruten niet portretteert als helden die onder luid trompetgeschal met de Amerikaanse vlag staan te zwaaien, maar als jongens die blij mogen zijn dat ze de volgende dag, wat zeggen we, de volgende minuut halen.

Fuller was misschien minder begaafd dan Steven Spielberg of Terence Malick - de film doet het zonder de mooieplaatjesfotografie van 'The Thin Red Line' of 'Saving Private Ryan' - maar je voelt dat hij stond te regisseren met de intensiteit van een man die zelf de kogels rond de oren heeft horen fluiten en ons met alle geweld wil laten zien hoe je oorlellen daarvan aan het trillen gaan. Niet alle fragmenten zijn even sterk - de film gaat op en af - maar op de beste momenten proef je niet alleen bloed tussen je lippen, maar ook onvergetelijke poëzie: de scène met Marvin en het dode jongetje staat in ieder geval voor altijd in onze schedel gebrand. Op dat moment weet je 't wel: oorlog sucks.

Fuller zou later nog 'White Dog' en een aflevering van 'Tatort' regisseren, maar hij had zijn beste kruit duidelijk verschoten. En so what? Fuller had gezegd wat hij moest zeggen: dat oorlog geen mens ooit zielenheil zal brengen. En Fuller zei het op de luidste toon: 'Het nare aan oorlog is dat je altijd alleen bent. Je ziet alleen de kerel naast je, en een heleboel lijken.' Boodschap ontvangen.


('The Big Red One: The Reconstruction' speelt momenteel in de Arenberg in Brussel, en is later te zien in Gent, Antwerpen, Brugge, Kortrijk en Leuven)

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234