null Beeld

Review: The Black Box Revelation op Pukkelpop 2015

Is Amerika al veroverd? En wat maakt het ook uit? Fuck it, verloren zonen blijven familie.

Tom Raes

'The Black Box Revelation had vrijdag wat ons betreft ook mogen opdagen zonder nieuw werk: prettig was het weerzien toch al'

Als er gezocht moest worden naar een groep die weinig meer moest doen dan een suf gezwete vrijdagnamiddag opvullen, was The Black Box Revelation even miscast als Tomas Van Den Spiegel in een dwergenporno. We komen handen te kort om nog op al onze vingers te kunnen tellen hoevéél keer we Jan Paternoster en Dries Van Dijck ondertussen al aan het werk hebben gezien, maar we weten wel dit: er was geen één keer bij dat ze hun optreden aanzagen voor iets minder dan een uurtje zieltjes winnen.

Met zo’n instelling ga je na verloop van tijd als vanzelf aan zendingswerk doen, en jawel: The Black Box Revelation trok naar de States. En ze bleven weg, lang weg. Af en toe een postkaartje - ‘Alles goed hier, veel werk. Groetjes.’ Maar je miste ze wel. Tot ze plots weer terug waren. Hoe of waarom deed er even niet toe, je was gewoon blij – op een festival als Pukkelpop mag dat nog. ‘Do I Know You?’ keelde Paternoster nog even verward als voorheen: wij waren zeker van wel, en dat volstond als het verplichte rondje elkaars kont besnuffelen. De aloude liefdesverklaring zat al meteen klaar: ‘I Think I Like You’. Vroeg pieken, zoals we onszelf ook ooit opgelegd hadden toen we nog op zoek waren naar een levensdoel, en een bomvolle Marquee liet niet erg subtiel weten dat de kalverliefde nog altijd wederzijds was. Afwezigheid doet missen, missen doet verlangen. Huilen, piepen, kraken: een flirtpartij met alles wat zich op twee benen en evenveel hoge hakken voortbeweegt volgde, en ook in 2015 kwam daar nog altijd geen enkele gewenning bij kijken.

Nieuw werk was er ook, zij het bedaarder en bedachtzamer dan je gewoon was. ‘War Horse’ moest het hebben van een drafje dat geleidelijk aan uitgroeide tot galopperen, ‘Gloria’ kende u al van de radio maar kwam, zoals verhoopt, beter tot zijn recht op een podium. En vooral: je merkte het niveauverschil tussen nieuw en oud pas toen Paternoster even later ‘Never Alone/Always Together’ aansloeg, met Seastick Steve die goedkeurend knikte – hij houdt zich tegenwoordig vooral onledig met gastoptredens in frontstages wereldwijd – en met u in een delirium waarin het knokken zou worden om er weer uit te raken. Eerlijk: The Black Box Revelation had vrijdag wat ons betreft ook mogen opdagen zonder nieuw werk: prettig was het weerzien toch al.

Backstage in Humo’s bloghut zuchtte (jm) diep:‘Weet je wat het is met The Black Box Revelation? Ze pakken al onze vrouwen af.’ Haal weer boven, dat hekwerk – ze zijn teruggekeerd.


Het moment

'I Think I Like You', 'Never Alone/Always Together'.


Het publiek

Euforisch, bezweet. Niet altijd in die volgorde.


Quote

'Het is onze vijfde keer op Pukkelpop, ik zou zeggen: Set your head on fire' - Als u daardoor al onder de indruk was: wacht maar tot u hoort hoe Jan Paternoster verjaardagen viert.


Tweet


En wat vond ú ervan?

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234