Review: 'The Cloverfield Paradox ' op Netflix

De meest geheimzinnige, door spookachtige mistgordijnen omgeven filmfranchise van het moment is zonder twijfel de ‘Cloverfield’-reeks, ontsproten aan het brein van producent J.J. Abrams (‘Mission: Impossible III’, ‘Star Wars: The Force Awakens’).

Het begon allemaal eind 2007, met de raadselachtige teaser trailer voor de originele sf-film ‘Cloverfield’: je zag schokkende camerabeelden, hoorde sidderend gebrul, en opeens zag je het hoofd van het Vrijheidsbeeld door het zwerk vliegen. Hoe, wie, wat, waarom? Allemaal vragen die J.J. (en regisseur Matt Reeves, van de latere ‘Planet of the Apes’-films) vrolijk onbeantwoord lieten. In 2016 werd pardoes een sequel-die-er-geen-was uitgebracht, zonder dat iemand wist dat die überhaupt ontwikkeld werd: het superieure ’10 Cloverfield Lane’ was dit keer geen found foutage-horrorfilm, maar wel een claustrofobische psychologische thriller. En gisteren, zonder het minste teken van een promocampagne, kondigde Netflix doodleuk aan dat er nóg een ‘Cloverfield’-film bestond, en dat die meteen na de 52ste Super Bowl online zou komen: ‘The Cloverfield Paradox’. Helaas: dat is een dikke sof geworden – meteen één van de grote teleurstellingen van 2018.

Uit de vorige films weten we dat de aarde in dit universum heeft te lijden onder een nijpend energietekort, én dat er her en der monsterachtige wezens opduiken. In ‘Paradox’ blijkt dat de oorzaak – je zal het altijd zien! – bij de mens zelf ligt. In de zoektocht naar een onuitputtelijke energiebron heeft men namelijk een team wetenschappers samengebracht (een internationale topcast met Gugu Mbatha-Raw, Daniel Brühl, David Oyelowo, Aksel Hennie, Chris O’Dowd en Ziyi Zhang) om in de ruimte te prullen met een enorme reactor. Bij één experiment loopt het echter flink mis. Het schip wordt herleid tot een nauwelijks functionerende schroothoop, van de planeet aarde is opeens geen spoor meer, en uit de muur in één van de metalen gangen komt een ijzingwekkend gekrijs. Brr!

Goeie premisse, helaas is ‘The Cloverfield Paradox’ een evenwichtsoefening waarbij de makers languit op hun smoel gaan. Langs de ene kant willen de onbekende regisseur Julius Onah en ’22 Jump Street’-scenarist Oren Uziel graag een ‘terreur in de ruimte’-thriller maken in de beste ‘Alien’-traditie – er zit zelfs een variant op de chestburster-scène in! Langs de andere kant moeten ze zich in bochten wringen om het filmuniversum meer diepgang én de mogelijkheid tot sequels te geven. Waren ‘Cloverfield’ en ’10 Cloverfield Lane’ nog op zich staande avonturen, twee onverklaarbare, maar intrigerende puzzelstukjes, dan wil ‘The Cloverfield Paradox’ graag een volledige puzzel zijn. Maar het verhaal is een rommeltje en erger nog: het past niet in het verhaal dat we al kenden van de vorige twee films. Hoe komt dat? Het gerucht doet de ronde dat ‘The Cloverfield Paradox’ opgenomen zou zijn als een totaal andere sf-film, om pas met dure reshoots (zie: alle totaal overbodige scènes op aarde) ingepast te worden in het ‘Cloverfield’-universum. Boe!

Misschien dat er in die originele versie wél een plezierig stukje B-horror zat. Dit is een namelijk zo’n filmpje waarin de astronauten met het vlagje van hun nationaliteit op hun kostuum rondwandelen, omdat dat de enige manier is om hun personages te onthouden – pas op voor de Rus! Ondertussen klappen ruimtesluizen open en dicht, worden er dingen geroepen als ‘We moeten de buitenpijp ventileren!’ én liggen de personages in de knoop met het tijd-ruimtecontinuüm zelve. Onah zit alle films die hem inspireerden leeg te pikken: ‘Alien’ en z’n sequels natuurlijk, maar ook ‘Sunshine’ van Danny Boyle, ‘The Thing’ van John Carpenter, J.J.-Abrams’ tv-series ‘Lost’ en ‘Fringe’, en het veel plezantere ‘Life’ van vorig jaar. Zelfs de ene leuke vondst van ‘The Cloverfield Paradox’ – de afgehakte arm die om een pen vraagt om mee te schrijven – is gegapt van de ‘Evil Dead’-films.

Ons gokje? Paramount wist dat ze een stinker hadden gebaard en parkeerde de film dáárom bij Netflix. In de bioscoop was er geen kat naar gaan kijken – zie: andere mislukte filmuniversums als ‘The Mummy’, ‘The Dark Tower’ of ‘Power Rangers’ – en nu zal de franchise hoogstwaarschijnlijk wel een tweede kans krijgen, omdat zoveel mensen ‘m zullen zien. Cynische marketingstrategieën: 1 – Vrouwe Cinema: 0.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234