null Beeld

Review: The Company

Nadat hij eerder zijn scalpel had gezet in het Amerikaanse leger ('M*A*S*H'), het modewereldje ('Prêt-à-porter'), Hollywood ('The Player') en de Britse aristocratie ('Gosford Park'), richt Robert Altman in 'The Company' zijn lenzen en micro...

Nadat hij eerder zijn scalpel had gezet in het Amerikaanse leger ('M*A*S*H'), het modewereldje ('Prêt-à-porter'), Hollywood ('The Player') en de Britse aristocratie ('Gosford Park'), richt Robert Altman in 'The Company' zijn lenzen en microfoons op een eigentijds balletgezelschap, de Joffrey Ballet Company uit Chicago: 'Het leven zoals het is... in een tutu', als het ware. Het mirakel van 'The Company' is dat Altman, ondanks de ontstellend lage hipheidsfactor van zijn onderwerp (geef toe: wie loopt er nu warm voor een film over mensen in balletrokjes), je met zijn freewheelende lossepolsaanpak - cameraman Andrew Dunn filmt en danseuse - toch bij de kraag weet te grijpen. Gebiologeerd zit je te kijken hoe de dansers en danseressen mekaar met zware onderhuidse vijandigheid tegemoet treden (de plaatsen in de voorstellingen zijn schaars), proberen om te gaan met nijd en jaloezie, en vechten tegen de beperkingen van hun eigen lijf. Snáp! klinkt het op de geluidsband wanneer één van de ballerina's na een ingewikkelde pirouette verkeerd neerkomt: achillespees geknapt, alweer een carrière naar de vaantjes, 'maar,' aldus de tirannieke directeur van het gezelschap (een heerlijk kwasterige Malcolm McDowell), 'The show must go on.' Het leven is meedogenloos, ook in een tutu. 'Ik voel me vereerd dat ik een tijdje tussen deze dansers heb kunnen vertoeven,' schrijft Altman in zijn director's statement, en dat merk je: Altman heeft zichtbaar zijn hart verpand aan zijn dansende medemensen en brengt hun dagelijkse besognes vaderlijk in beeld, - een beetje té vaderlijk, misschien: de cineast brengt in 'The Company' te weinig satire, hij weigert het balletgezelschap in z'n hemdje te zetten, hoewel het dansmilieu met zijn wufterige balletmeesters, pronkerige rituelen en postmodern-ridicule choreografieën (de dansapotheose 'Blue Snake' is een gíller) zich daar uitstekend toe leent. Geen Altman grand cru dus, en als we heel eerlijk moeten zijn verkiezen we de vrolijke trampolinemeisjes van Kanaaltwee nog altijd boven de overambitieuze danseresjes van 'The Company', maar zelfs ú zult na het bekijken van deze prent stiekem eens een spagaat willen uitproberen.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234