null Beeld

Review: The Cure op Rock Werchter 2012

Weg de kraaiennesten, weg het gelipstickt verdriet, weg het einde-van-de-eeuw-maar-we-drinken-nog-een-slaapmutsje. Bedaagd ouder worden: The Cure presenteerde een carrière in anderhalf uur zacht meesterschap.

Jeroen Maris


Op de planken

Het was 2000, en mijn eerste festival. In Roskilde hadden ze hun Pukkelpopdrama gehad, en The Cure - ook op de affiche in Denemarken - deed een dag later Werchter aan. Een rouwstoet. Ze hadden net 'Bloodflowers' uit, een doorbloede plaat: dat hielp ook al niet. Ik zet ze nog vaak op, maar alleen als ik onder een dekentje kan schuilen, en een EHBO-post in de buurt weet. Een hele zomer ben ik toen duizelig geweest, door dat ene concert. En sindsdien heb ik The Cure altijd gezien als ze België aandeden. Vrolijker werd ik er doorgaans niet van, gelukkiger wel.

Maar het is 2012 nu, natuurlijk. Donderdagavond, op de Main van Werchter, zat er niets anders op dan afscheid nemen van zoveel moois. Want u applaudisseerde beleefd na elk nummer, en u wilde wel dansen op de hupse wanhoop van 'Lullaby' en 'Play For Today', maar de naakte feiten presenteerden zich: The Cure veroorzaakt geen opwinding meer op een festival, wel luie beleefdheid.

Dat is logisch, en dat is jammer. Logisch, omdat het geen tijden meer zijn voor doorwaaide kraaiennesten. Jammer, omdat het een héél mooie passage van The Cure was: die dunne lijn waarop ze altijd gewankeld hebben, dat poreuze schaatsen tussen stille doorleefdheid en uitbundige kitsch, tussen catwalken op een zuchtje van de dood en allerliefst kopjes geven - heel die gewichtige evenwichtsoefening die de groep maakt tot wat ze is (één van de mooiste ter wereld, goddomme) werd perfect uitgevoerd door Robert Smith en z'n apostelen.

Er was de epische kracht van 'Open', 'From The Edge Of The Deep Green Sea' (met die vuige-jonge-rockers-finale) en 'Hungry Ghost'. Er was 'Just Like Heaven', of: hoe je een liefdeslied niet doorleefder krijgt. Er was uit de jaren tachtig gerepatrieerde stuff die zo weer in een club kan ('The Walk'), verdriet van alledag ('In Between Days'), en panklaar geserveerd drama ('One Hundred Years', met die scrotumverbrijzelende openingszin). En er was 'A Forest', natuurlijk: de wereld een plakkerige dansvloer in een onbeduidend jeugdhuis, en alle puzzelstukken die in elkaar vallen.

The Cure anno 2012: stompe littekens waar rauw vlees over gegroeid is. Een sjamanendans die doorgaat als iedereen gaan slapen is.


Het publiek

Beleefd, niet doorleefd.


Het moment

'Pictures Of You' - liedje dat meegedragen wordt door iedereen die ooit de liefde gekend heeft, en het zilte jammeren als alles afgelopen is, en de zinloos gedronken glazen, en het heimelijke treuren tot lang nadien.


Krijsen, tieren, blaten: de festivalcitaten

Wát hij precies zei was niet duidelijk, maar Robert Smith maakte in de korte bisronde ('Friday I'm In Love' en 'Boys Don't Cry') wel duidelijk dat het wat hem betreft wat langer had mogen duren. Als zelfs The Cure zich aan de deadline moet houden is het einde nabij.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234