null Beeld

Review: The Cure - The Cure

Het klopt dat tal van prille artiesten tegenwoordig The Cure roemen, en het is absoluut waar dat Smith & Co een jukebox bij elkaar heeft geschreven waar zelfs de grootste Cure-hater niet omheen kan. Maar we moeten evenzeer onder ogen zien dat vanaf d...

Het klopt dat tal van prille artiesten tegenwoordig The Cure roemen, en het is absoluut waar dat Smith & Co een jukebox bij elkaar heeft geschreven waar zelfs de grootste Cure-hater niet omheen kan. Maar we moeten evenzeer onder ogen zien dat vanaf de jaren negentig niemand tijdens concerten van The Cure zat te wachten op de nummers van recente cd's, en dat de carrière van de groep de voorbije zes jaar grotendeels bestond uit herhalingsoefeningen: een 'Greatest Hits'-box, een 'B-sides and Rarities'-box, en drie Greatest Hits-tournees die culmineerden in het 'Trilogy'-concert in Berlijn, waar op één avond de cd's 'Pornography', 'Disintegration' en 'Bloodflowers' integraal werden uitgevoerd (een stunt die ene David Bowie hen met zijn Berlijnse trilogie al had voorgedaan).

Nu is er 'The Cure', de veertiende studio-cd van The Cure, en volgens de Britse pers - die braafjes de bio heeft overgeschreven - hun beste tot nu toe. En dan is er de blufpoker van Robert Smith: 'Dit is de groep in topvorm, en wie niet van deze plaat houdt, houdt niet van The Cure.' Wel, dan kan ik alleen maar besluiten dat ik minder van The Cure hou dan vroeger.

De opener is een poging tot primal scream: intens maar monotoon wordt de wanhoopskreet 'I can't find myself' herhaald. Het nummer heet niet toevallig 'Lost'. Ook in de sinistere opvolger 'Labyrinth' raakt Smith de weg kwijt. 'Labyrinth' was overigens een goeie titel voor deze cd geweest, want ook 'The End of the World', 'alt.end' en 'Anniversary' zijn in plaats van herkenningspunten onderling inwisselbare zwanenzangen; claustrofobische nachtmerries met veelal inktzwarte teksten; georkestreerde feedback om te loungen in bunkers terwijl buiten Iets Onprettigs woedt.

De geaffecteerde pseudo-suïcidale wanhoop van de rockster-multimiljonair begint me eerlijk gezegd wat te vervelen (volgens een Amerikaans doctoraalstudent is Smith op zijn 14 platen al 74 keer gestorven). Ik heb het gehad met Smith, met het vormeloze zwart en grijs in zijn kleding én zijn muziek. En wat vooral teleurstelt, is dat The Cure zo log is geworden: alle songs slepen zich voort, bijwijlen imposant en boordevol grandeur, maar ook bombastisch en doelloos. En nergens een sprankeltje frisheid; geen spoor van de inventiviteit die je op wonderlijke, eigenzinnige singles als 'The Lovecats', 'Close to me', 'Lullaby', '10.15 Saturday Night' of 'The Caterpillar' hoorde. Grimmig en zelfs morbide popmuziek heeft bestaansrecht, maar niet als ze de soundtrack is bij stilstaand water.

'The Cure' is geen slechte plaat, daarvoor is 'The Promise' een te indrukwekkende pletwals, 'Going Nowhere' een te mooie ballad, en heeft Smith te veel metier. Maar hun beste is het allerminst. En als dit, zoals Smith beweert, de oogst is van veertig demo's, was de opbrengst schraal, of heeft alleen het kaf de plaat gehaald. (Op de valreep is het knappe 'Truth, Goodness and Beauty' nog naar de dvd verwezen). Mad Bob (recent Fat Bob) heeft naar verluidt een hekel aan The Darkness, maar nog even verder op deze weg en hij is het zelf. De legendarische mystiek van The Cure blijft na een kwarteeuw alleen overeind voor wie hen voor het eerst hoort of ziet. En die mensen zijn beter af met de 'Greatest Hits'.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234