null Beeld

Review: The Deep End

In het gezegende jaar 1994 debuteerden de Amerikaanse cineasten Scott McGee en David Siegel met 'Suture', een uit ijle zwart-witbeelden opgetrokken intello-thriller over een door geheugenverlies getroffen bouwvakker die zijn eigen identiteit verwart ...

In het gezegende jaar 1994 debuteerden de Amerikaanse cineasten Scott McGee en David Siegel met 'Suture', een uit ijle zwart-witbeelden opgetrokken intello-thriller over een door geheugenverlies getroffen bouwvakker die zijn eigen identiteit verwart met die van zijn broer, een frauduleuze zakenman. De grap was dat één van die twee rollen werd vertolkt door een zwarte acteur - een geniale trouvaille die van 'Suture' een onbetwiste instant-classic maakte. Nadien bleef het lange tijd stil rond Siegel & McGee, maar nu zijn ze eindelijk terug met 'The Deep End', opnieuw een ongemeen sterke en machtig vertolkte thriller met een melancholische ondertoon die nog dagen en dagen blijft nagloeien. Als basis namen de twee cineasten 'The Blank Wall' van Elizabeth Sanxay Holding, een feministische mystery-schrijfster uit de jaren veertig die door niemand minder dan Raymond Chandler ooit 'de beste suspense-auteur van de hele hoop' werd genoemd, maar die sindsdien in de vergetelheid is weggezonken. Tilda Swinton (geen traditionele Hollywood-beauty, wel een fantastische actrice) speelt Margaret, een kommervolle huismoeder uit Lake Tahoe die geen goed oog heeft in de relatie van haar tobberige zoon Beau (Jonathan Tucker) met de gladde nachtclubeigenaar Darby Reese (Josh Lucas). De thrillerplot vangt aan wanneer Darby Reese na een bitsige ruzie met zijn beau om het leven komt. In een wanhopige poging om haar zoon uit de klauwen van de flikken te houden, dumpt mama het lijk in het meer, maar net wanneer ze denkt haar onbezorgde gezinsleventje weer op te kunnen pikken, klopt er een sinistere afperser (een tegelijk dreigende en timide Goran Visnjic) aan die meer van de zaak blijkt te weten - en hopla, we zijn vertrokken voor een ijselijk spannend kat-en-muisspelletje waarin het hoofdpersonage tot het uiterste wordt gedreven terwijl de suspense als een brandende teug Jack Daniels in uw keel postvat. De spanning valt dus te snijden, maar is 'The Deep End' ook een originele thriller, zo vraagt een stemmetje? Nou en of: 'The Deep End' vaart, te midden van de duizenden thrillers die ons week na week overspoelen, een geheel eigen koers. Zo beginnen er zich na een tijdje allerlei melancholische onderstromen te roeren die de film heel langzaam en haast ongemerkt in de richting van een soort love story stuwen. Bovendien doen Siegel & McGee het zonder de bij het haar getrokken plotwendingen en de botte regie die dit soort thrillers vaak verzieken; ze houden het bij een uiterst suggestieve, bijna Lynchiaanse mise-en-scène die de teergevoelige kijker van meet af aan in een vreemde, koortsdromerige atmosfeer zal dompelen. De unieke sluimertoon van 'The Deep End' - die vreemde mix tussen ijselijke spanning, verstilde ontroering en terloopse poëzie - wordt eigenlijk perfect samengevat door dat ene, magnifieke shot dat u ergens achteraan de film zult aantreffen: een door een vangrail geknalde auto, twee wanhopig tastende handen, een straaltje bloed, en twee paar lippen die mekaar net niet beroeren.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234