null Beeld

Review: The Dirty Dozen Brass Band - Funeral for a Friend


Every cloud has a silver lining: na de doortocht van Katrina staat de muziek uit New Orleans extra in de belangstelling. Enkele weken geleden werd op deze pagina's nog volkomen terecht de loftrompet gestoken over 'Our New Orleans 2005, a Benefit Al...


Every cloud has a silver lining: na de doortocht van Katrina staat de muziek uit New Orleans extra in de belangstelling. Enkele weken geleden werd op deze pagina's nog volkomen terecht de loftrompet gestoken over 'Our New Orleans 2005, a Benefit Album', en nu krijgen we 'Funeral for a Friend' van The Dirty Dozen Brass Band in de klamme handjes gestopt, een plaat die al in 2004 werd uitgebracht maar toen aan ons - en geef maar toe, ook úw - oog ontsnapt is. Omdat de heren in februari drie Belgische steden op stelten komen zetten, wordt de cd nu met extra veel bombarie heruitgebracht. Wij vallen uiteraard nóóit voor dat soort doorzichtige platenfirmatrucs, maar voor één keer willen we een uitzondering maken, want 'Funeral for a Friend' is een machtig schijfje.

The Dirty Dozen Brass Band - acht heren die elke ochtend hun oksels met zeep schrobben - houdt al dertig jaar lang de traditie van de marching bands hoog. Met 'Funeral for a Friend', een plaat vol (meestal) instrumentale versies van spirituals, baptist hymns en traditionals, hebben ze de soundtrack bij een zogenaamde jazz funeral geschreven. Een uitvaart in The Big Easy is sowieso een spetterende gebeurtenis, en al helemaal als een jazzcat het tijdelijke met het eeuwige verwisselt. Na de rouwplechtigheid, bij voorkeur in de imposante Gallier Hall, wordt de tocht naar het kerkhof aangevat: terwijl de stoet zich in beweging zet, kringelt een ingetogen 'Just a Closer Walk with Thee' op, en onderweg worden vurige hymnes ('I Shall Not Be Moved') afgewisseld met ingetogen bezinningsmomenten ('Please Let Me Stay a Little Longer', waarin David Hidalgo van Los Lobos z'n tex mex-accordeon laat huilen).

Met het kerkhof in zicht gaan de kelen open, en je hoeft geen pilaarbijter te zijn om week te worden van The Davell Crawford Singers die 'Jesus on the Mainline' ('Hallelujah, call Him up and tell Him what you want') zingen. En wie houdt de wangen droog wanneer de kist aan de aarde wordt toevertrouwd en het imposante 'John the Revelator' en 'Is There Anybody Here That Loves My Jesus' weerklinken? Aan koffietafels doen ze in New Orleans niet, maar terwijl het rouwende gezelschap zich huiswaarts begeeft, blijven de blazers swingen ('Down by the Riverside'), en het anders zo zeemzoete 'Amazing Grace' vormt hier een gepaste coda.

Het lot wilde dat Anthony 'Tuba Fats' Lacen, stichtend lid van DDBB, een paar weken na de opnamen overleed, zodat deze plaat plots een onderwerp had. De beminde gelovigen onder u werpen nu op dat DDBB The Lord maar niet had moeten uitdagen door een plaat vol begrafenismuziek op te nemen, maar heidenen weten beter: gewoon bad luck. 'Funeral for a Friend' brengt troost.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234