Review: The Earlies - These Were The Earlies

U herinnert het zich nog als de dag van gisteren: die eerste joints met het vriendenclubje, en de schlemiel (m/v) van dienst die na de eerste trekjes breedsprakerig pochte 'helemaal niks te voelen', dezelfde wijsneus die later op de avond giechelend ...

U herinnert het zich nog als de dag van gisteren: die eerste joints met het vriendenclubje, en de schlemiel (m/v) van dienst die na de eerste trekjes breedsprakerig pochte 'helemaal niks te voelen', dezelfde wijsneus die later op de avond giechelend en lispelend de wildste theorieën zou ontvouwen, compleet van de wereld.

Vergelijkbaar was onze kennismaking met 'These Were The Earlies' van het Brits-Amerikaanse kwartet The Earlies, met ondergetekende in de rol van ongelovige pipo. U wilt niet wéten wat wij in ons Atoma-schriftje aan eerste indrukken hebben neergeschreven. 'Het doet ons niks', 'we voelen niks' en 'slaapverwekkend' waren nog de vriendelijkste termen. Maar zie, nu zeggen we: gewéldige plaat. Verslavend en gelaagd, een ontdekkingsreis langs mooie, etherische klanken en vernuftige muzikale invallen.

Het verhaal: 'These Were The Earlies' is voor het grootste deel een verzameling van ep's die het viertal in een recent verleden heeft uitgebracht. NME gaf de cd een uitzonderlijke 10/10, en nu is de plaat eindelijk ook de Noordzee overgestoken. De frontmannen van The Earlies zijn John-Mark Lapham uit Texas en Giles T. Hatton uit Manchester, maar hun namen zult u in het lijstje muzikanten niet tegenkomen: zij zitten achter de knoppen. Als u daarbij de link legt naar electronica en de bijbehorende blieps en loops en computers, dan hebt u dat juist, maar de verscheidenheid aan instrumenten (van Chinese puzzle bass en Sawtooths tot Tom drome en Mattel synthesizer, van melodica en accordeon tot mellotron en slide neck) en de multi-inzetbare stem van Brandon Carr tillen de muziek vér uit boven dertien-in-een-dozijn electro. The Earlies en het handvol gasten toveren uit dat instrumentenarsenaal evengoed folk, pop (zoals in: The Beatles of The Monkees), acid rock à la Pink Floyd (met Syd Barrett) als, jawel, progrock, dat alles met een pastorale, lichtjes gezwollen grandeur. Het is er niet aan te horen dat er los van mekaar op de twee continenten aan de songs gesleuteld werd en de muziek heen & weer gemaild. Moderne tijden! Mind you, swingen doet het nog minder dan een theekransje ten huize van Geert Bourgeois, maar de betovering die uitgaat van pakweg 'One of Us Is Dead', dat andere hoogtepunt 'Wayward Song', het iets ritmischer 'Morning Wonder' of de imponerende slotsong 'Dead Birds' - hoe die aanvankelijk zachtmoedige, 'Imagine'-achtige pianoballad onverhoeds ontploft! - doet hopen dat de cd-titel vooral niet profetisch bedoeld is. Rookten we nog joints, we zouden voor 'These Were The Earlies' met vreugde vuur aansteken.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234