Review: The Ex - Turn

Vakantiekiekje: Diego, een piepjonge revolutionair en één van de vele Italiaanse flatgenoten van mijn gastvrouwe, monstert het stapeltje 'Belgische cd's' op het aanrecht. Plots, glunderend: 'I have a ciedie from dies band!' Hij loopt naar z...

Vakantiekiekje: Diego, een piepjonge revolutionair en één van de vele Italiaanse flatgenoten van mijn gastvrouwe, monstert het stapeltje 'Belgische cd's' op het aanrecht. Plots, glunderend: 'I have a ciedie from dies band!' Hij loopt naar zijn kamer en komt terug met een gekopieerd exemplaar van 'Disturbing Domestic Peace', het bijna een kwarteeuw oude debuut van The Ex. 't Is tekenend voor de groep, die dit jaar zelf exact 25 jaar bestaat: nooit enige promotie gevoerd, zelden op de radio gedraaid of in de bladen gestaan, maar door een resem goeie platen, een ziljoen optredens en het wonder van de mond-tot-mondreclame wél een fanbase van Bologna tot Reykjavik opgebouwd.

De sound van 'Disturbing Domestic Peace' viel nog ruwweg te omschrijven als rommelige postpunk - niet slecht, maar ook niet uitzonderlijk - maar het groepsgeluid evolueerde algauw naar iets wat al sinds jaar en dag 'Ex-muziek' genoemd wordt, omdat het eigenlijk niet te benoemen vált. De punkbasis is gebleven; erbovenop kwamen etnische invloeden, jazzimprovisaties, drumpatronen waarop Phil Collins de polsen zou breken - probeer het eens, Phil - en bovenal een geheel eigen gitaargeluid, onvatbaar overstuurd getokkel, vaak onnoemelijk krachtig maar nooit bot of drammerig. Er zat altijd al ruimte in de muziek van The Ex, ruimte die door zanger G.W. Sok ingevuld wordt met maatschappijkritische teksten die vanaf het prille begin de platte, sloganeske taal van de meeste van zijn punkbroeders vér overstegen. Er werd de voorbije kwarteeuw ook duchtig samengewerkt met leden van gelijkgestemde ensembles als Sonic Youth, No Means No en Dog Faced Hermans, met de inmiddels overleden New Yorkse cellist Tom Cora ('Scrabbling at the Lock' en 'And the Weathermen Shrug Their Shoulders', de twee platen met Cora, behoren tot het beste dat The Ex ooit gemaakt heeft), met de onnavolgbare Nederlandse drummer Han Bennink, met Jan Mulder, Kamagurka en tienkoppige Ethiopische orkesten, eigenlijk met iedereen die zin had, iets kon en het hart op de juiste plaats droeg.

De door Steve Albini geproducete dubbelaar 'Turn', het voorlopige eindpunt van die carrière, is een gitaargerichte plaat, hard en compromisloos, en nog maar eens uitstekend. Opener 'Listen to the Painters' demarreert zodra G.W. Sok zijn hese stem laat horen - 'We need poets, we need painters!' - en leent zich tot headbangen én diepgaande bespiegelingen over de dringende nood aan cultuur en kennis. In 'Prism Song' heft drumster Katherina, ondersteund door gefluister van Sok, een klaagzang over consumentisme aan. Het dreigend slepende 'Dog Tree' leidt via de instumental 'Getatchew', een hommage aan de legendarische Ethiopische saxofonist Getatchew Mekurya (wij hadden er ook nog nooit van gehoord) naar 'The Pie', een fijne ode aan de nobele kunst van het taartengooien, compleet met diverse werptechnieken, en in het boekje - natuurlijk! - vergezeld van de foto van een in slagroom gehulde Bill Gates.

Huisfavoriet 'Theme from Konono' zwingelt cd twee aan met een repetitieve, door twee gitaren gespeelde hardrockriff, om vervolgens in de beste Ex-traditie te ontsporen. Daarop volgen onder meer een Eritrees vrijheidslied ('Huryet'), een paar ijzersterke eigen protestsongs ('Confusion Errorist', 'The Idunno Law') en een welgemikte trap in de ballen van Henry Kissinger ('Henry K'). Maar eigenlijk zou u allang genoeg moeten weten, en rest ons alleen nog The Ex een welgemeende proficiat toe te wensen. Op naar de vijftig!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234