null Beeld

Review: The Flaming Lips op Pukkelpop 2010 (Marquee)

'Tell me, Pukkelpop. Is this real?' Wayne Coyne vroeg het na het vierde nummer van een met all things extravaganza volgestouwde set. En eerlijk, vrienden, wie zal het zeggen? Voor iedereen die zich bereidwillig in hun trip liet meeslepen en dus ook alle mogelijke banden met de werkelijkheid aan flarden zag gehakt, was het een vraag als een mindfuck. Makkelijkere vraag dan maar: was het ook een fantastisch optreden? You betcha!

Frederick Vandromme

Het optreden

Sure, we zijn een en ander gewoon van de reizende Flaming Lips-freakshow en natúúrlijk weet je dat het de groep uit Oklahoma City om meer te doen is dan alleen de deunen, maar de prelude van hun derde Pukkel-concert was wel érg out there. Stel u eerst een op de achtergrond geprojecteerd beaver shot voor, zoom dan ad ultimam in op een psychedelisch flikkerend vagijn, en bedenk vervolgens dat de groepsleden, middels een deurtje in een van de (sorry, maar zo was het) radio-actieve schaamlippen, daar één voor één uit te voorschijn kwamen gesprongen. Ehm, boo-ya!

De rest van de vaste circusact was er evengoed bij (horden backstage geronselde dansers, tientallen XXXXL-sized kauwgomballen die over het publiek stuiterden, de boy-in-the-bubble-act, een paar oversized handen waar (we verzinnen nog steeds niets) plots gifgroene lasers uit kwamen geschoten), maar in tegenstelling tot twee jaar geleden zat het de muziek deze keer geen nanoseconde in de weg.

De setlist zag er, in vergelijking met toen, natuurlijk ook helemaal anders uit: sindsdien hebben ze het weergaloze Embryonic' uitgebracht, een nu al bijna klassiek geworden plaat waar tot onze vreugde royaal uit werd geput. Zo kreeg Silver Trembling Hands' een onwerelds mooie, tussen vel en vlees hakende uitvoering de luxe mee, en joeg The Sparrow Looks Up At The Machine' de schaarse twijfelaars weliswaar de tent uit maar zorgde het er evengoed voor dat de rest nu helemaal verslingerd was.

Af en toe werd de flow een halt toegeroepen voor achtereenvolgens een vlammende donderpreek, een kleuterklasspelletje en een aan de grote wereldbrand opgedragen Dodenmars', maar het kon niet deren: telkens schoot de trein meteen daarna terug in de uitvoerig ingeboterde sporen. Pensioennummers Race for the Prize' en The Yeah Yeah Yeah Song' werden evenwel achterwege gelaten, maar niemand die daarom morde toen een verbijsterend breekbare en (live niet altijd vanzelfsprekend) toch opvallend toonvaste Yoshimi Battles the Pink Robots, Pt. 1' de weke massa in ieders schedelpan in een definitief onontwarbare knoop legde.

Hoogtepunt

Qua frontale aanval op alle mogelijke zintuigen: afsluiter Do You Realize?'

Qua feilloos getoonzette nostalgie: een uitzinnig She Don't Use Jelly'.

Quote

C'mon motherfuckers, you gotta do the fucking monkey better than that!' Tijdens het traditionele sing-along-moment halverwege de set stond u op aanvraag apen (maar ook jaguars, zeebriesjes, blauwe helikopters en beren) te imiteren, maar dat kon volgens Coyne duidelijk overtuigender.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234