null Beeld

Review: The Goddess of 1967

Mag ik u eens iets toevertrouwen? Ik heb een hartsgrondige hekel aan die rijdende blikken ondingen die men gemeenzaam auto's noemt. Ze ademen onwelriekende dampen uit en bovendien zijn ze bijna allemaal hondslelijk. Slechts één automobiel i...

Erik Stockman

Mag ik u eens iets toevertrouwen? Ik heb een hartsgrondige hekel aan die rijdende blikken ondingen die men gemeenzaam auto's noemt. Ze ademen onwelriekende dampen uit en bovendien zijn ze bijna allemaal hondslelijk. Slechts één automobiel is in staat om mijn hart te doen smelten: de Citroën DS. Een DS - bij voorkeur een leliewitte - die door het straatbeeld glijdt, is als een voorbijschrijdende bloedmooie vrouw: haar perfecte maten doen je kwijlen van genot, en je kijkt haar nog heel lang na. De godin der vierwielers (ontworpen door Flaminio Bertoni, voorwielaandrijving, voor het eerst van de band gerold in 1955 en meteen een instant-klassieker) vormt nu ook het hoofdpersonage van een bedwelmend mooie roadmovie, 'The Goddess of 1967' (geregisseerd door Clara Law, voortgestuwd door pure magie, gemaakt in het jaar 2000 en meteen een instant-cultfilm). 'The Goddess of 1967' gaat over een Japanner en een blind meisje die in een mokka-kleurige DS door de Australische outback zoeven, - en deze synopsis zegt eigenlijk al genoeg over de licht-surreële sfeer van deze film. JM (Rikiya Kurokawa), een wat solitaire jongeman uit Tokio, vindt via het Internet zijn droomauto, een DS uit 1967, en vliegt naar Australië om de buit binnen te halen. Op het adres van de verkoper treft hij, naast de DS, een hoop bloed, twee lijken, en een blind meisje met een tragisch incestverleden aan, BG (Rose Byrne). JM en BG beginnen samen aan een lange, mysterieuze trip door de outback, die hen, een beetje zoals in het even bedwelmende 'Eureka', gaandeweg van hun trauma's zal bevrijden. En onderweg probeert JM zich ook van een hoop andere dingen te bevrijden, zoals van die nijdige hagedis die zich in zijn wijsvinger heeft vastgebeten en niet meer wil lossen.

De in Hongkong geboren regisseuse Clara Law ('Autumn Moon', 'Floating Life'), die zeven jaar geleden naar Australië verhuisde en sindsdien de desolate landschappen van de outback op zich heeft laten inwerken, giet het verhaal in magnifieke, soms experimentele beelden: een ware verademing te midden van al die nerveuze en korrelige digi-beta-DV-Dogmatoestanden die we de laatste tijd op onze oogballen gepleurd krijgen. Tijdens de wilde, Tarantino-achtige dans rond de jukebox in het baancafé, lijken JM en BG op twee motten die in een inktzwarte ruimte rond een flakkerende gloeilamp fladderen. En tijdens de rit met de DS maakt de cineaste geregeld gebruik van ouderwetse achtergrondprojectie - de DS lijkt op die momenten soms letterlijk door de tijd te zweven, net als de glinsterende DeLorean van Marty McFly uit 'Back To the Future'. Het is een eigenzinnige aanpak, maar ze loont: de beelden duwen de toeschouwer naar dezelfde ijle atmosfeer waarin ook JM en BG ergens ronddwalen.

Het abrupte einde stelt wat teleur, maar de ontmoeting tussen JM en BG zal u ontroeren tot op het bot, de soundtrack is schitterend, en heel veel beelden zullen nog heel lang blijven nazinderen. Als u van mooie cinema houdt, of van de Citroën DS, dan koopt u een ticket voor deze film.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234