Review: The Hours

'The Hours' heeft het allemaal: een prestigieuze cast (Nicole Kidman! Meryl Streep! Julianne Moore! Ed Harris!), een gereputeerde scenarist (David Hare), een succesvolle regisseur (Stephen Daldry van 'Billy Elliot'), majestueuze pruiken, fraaie make-...

Erik Stockman

'The Hours' heeft het allemaal: een prestigieuze cast (Nicole Kidman! Meryl Streep! Julianne Moore! Ed Harris!), een gereputeerde scenarist (David Hare), een succesvolle regisseur (Stephen Daldry van 'Billy Elliot'), majestueuze pruiken, fraaie make-up (let op de valse neus van Kidman), tragische muziek (van Philip Glass), magnifieke kostuums, en sinds vorige week ook negen oscarnominaties, waaronder die van beste film, beste scenario, beste regisseur, en beste actrice. En toch drukte deze film bij mij op alle foute knopjes. Oscarnominaties vormen trouwens zelden een goeie referentie: net zoals 'Terms Of Endearment' en 'Out Of Africa' is 'The Hours' één van die bloedserieuze, oerconventionele en o zo doorvoelde films die, zo lijkt het wel, speciaal op maat van de Academy werden gesneden. 'The Hours' weeft drie verhaallijnen door mekaar die alledrie iets te maken hebben met 'Mrs. Dalloway', de beroemde roman van Virginia Woolf. Kidman speelt de rol van Virginia Woolf; Julianne Moore speelt een huisvrouw die anno 1955 met zelfmoordneigingen worstelt; en Meryl Streep speelt een eigentijdse Mrs. Dalloway die anno 2002 een feestje organiseert ter ere van een biseksuele dichter (Ed Harris) die - olé! - doodziek blijkt te zijn. En nu komt het: niemand staat bijster goed te acteren. Streep flappert met haar handen zoals in haar beste dagen; Moore doet haar rol uit 'Magnolia' nog eens over; Harris houdt redelijk goed stand maar laat het afweten in de grote emotionele confrontatiescène; en Jeff Daniels, die - olé! - een verwijfde homo vertolkt, overtreft qua handjesgeflap zelfs Streep. Kidman is eigenlijk de enige die overeind blijft - al werd mijn aandacht voortdurend getrokken naar die dekselse wassen neus die ze haar hebben opgeplakt. En dan die theatrale dialogen! 'Ik worstel in de duisternis... Help me te ontsnappen!' hoorden we Kidman declameren, alsof ze haar oscar al in ontvangst staat te nemen. Maar het beste moet nog komen: op het eind van de film zwaait een deur open, en wie staat daar? Julianne Moore als negentigjarige, compleet bedolven onder de oudewijvenmake-up! Waarna het mens prompt de zoveelste doorvoelde speech begint af te steken. Mijn God, get a life.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234