null Beeld

Review: The Ides of March

Omdat het bloed kruipt waar het niet gaan kan, maakte George Clooney nog eens een film over politiek,meer bepaald over het geritsel, gemanipuleer en gespin in de duistere, met kapotgeknepen koffiebekers bezaaide achterkamertjes waar politiek doorgaans écht wordt bedreven.

Marc Van Springel

Clooney nam niet alleen de regie van ‘The Ides of March’ voor zijn rekening, hij schreef samen met de auteur van het originele toneelstuk ook het scenario en speelt zelf de rol van Mike Morris, de charismatische gouverneur van Pennsylvania die – met de belangrijke voorverkiezingen in Ohio in zicht – perfect op koers ligt om de Democratische presidentskandidaat te worden.

De protagonist is echter Stephen Meyers (Ryan Gosling), de jonge en briljante persverantwoordelijke van Morris’ team. Meyers is intelligent en idealistisch maar ook zeer ambitieus, en werkt zichzelf in nesten wanneer hij door de geslepen campagneleider van het andere kamp wordt benaderd.

Nog méér ellende haalt Meyers zich op de hals wanneer hij tussen de lakens belandt met een stagiaire (de fantastische Evan Rachel Wood), en hij toevallig iets te weten komt dat zijn blinde geloof in Morris flink doet afbrokkelen.

Wie tijdens de lessen geschiedenis destijds een beetje heeft opgelet, weet dankzij de titel (een verwijzing naar de dag waarop Julius Caesar werd vermoord) dán al wat volgt: messen die – in dit geval spreekwoordelijk – in ruggen worden geplant, wolven die hun schaapsvacht afgooien, chantage en verraad, en een reeks personages die er ongeveer allemaal even slecht uitkomen.

Clooney heeft zich kennelijk voorgenomen het politieke gekonkel, en bij uitbreiding de menselijke natuur, niet rooskleuriger dan nodig af te schilderen, en ‘The Ides of March’ is daarom een stuk grimmiger dan je zou verwachten.

Al moet zelfs iemand als hij soms compromissen sluiten: halverwege rangeert hij zijn film nogal bruusk op een ander spoor en belandden we van een soort ‘West Wing’-voor-gevorderden in een iets conventioneler en dus minder boeiende politieke thriller.

Hier en daar een monoloog herinnert er ook aan dat we naar een verfilmd toneelstuk zitten te kijken, maar voor kleppers als Paul Giamatti en Philip Seymour Hoffman (als de twee rivaliserende campagneleiders) is dat vooral een kans om nog eens te laten zien wat ze als acteur in huis hebben.

George zelve straalt ondertussen zo veel presidentiële klasse uit dat je je – zoals hier en daar een Amerikaanse commentator – wel móét afvragen hoe hij het zou doen als hij echt zou opkomen. Jazeker, droomt u gerust een eind mee weg.

Extra’s **: Een paar korte, hoofdzakelijk voor promotioneel gebruik bestemde featurettes.

Bekijk de trailer:


Herlees de filmbespreking door (es) »

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234