Review: The Juan Maclean - Less Than Human

Toen John Maclean halverwege de jaren negentig gitaar en keyboards speelde bij Six Finger Satellite zat hij met zijn hoofd naar eigen zeggen al diep in de 'robot shit'. We vermoeden dat hij bedoelt dat er uitsluitend citaten van Isaac Asimov en Phili...

Toen John Maclean halverwege de jaren negentig gitaar en keyboards speelde bij Six Finger Satellite zat hij met zijn hoofd naar eigen zeggen al diep in de 'robot shit'. We vermoeden dat hij bedoelt dat er uitsluitend citaten van Isaac Asimov en Philip K. Dick uit zijn bek rolden en dat hij 'The Man-Machine' van Kraftwerk én 'Cosmic Cars' van Cybotron achterstevoren kon naspelen op zijn blokfluit. 't Is alleszins geen verrassing dat de mens zichzelf omdoopte tot The Juan Maclean (een knipoog naar technopionier en Cybotron-lid Juan Atkins) en zijn eerste full-cd 'less than human' dezelfde kille vibes meegaf als zijn muzikale helden. 'A dash of melancholy, some impending doom, a touch of despair and the assurance that every breath is one breath closer to the last,' zo omschrijft Maclean in de liner notes de opener 'ad 2003': het zal ons Bockwurst wezen, wij hoorden gewoon een licht dreigende elektropopdeun die de weg plaveit voor het opzwepende 'my shining skinned friend', dat -zelfs met die hijgerige backing vocals, aandoenlijke vocoderstem en Giorgio Moroder-achtige synths - van LCD Soundsystem had kunnen zijn. Gesteld dat James Murphy en Tim Goldsworthy - die 'less than human' overigens produceten - op hun tourbus uitsluitend naar 'Blade Runner' en 'Doctor Who' hadden gekeken, uiteraard.

Het LCD-DFA-keurmerk kleeft overigens ook aan 'give me every little thing', de beste track van de cd: de speelse grooviness van de vroege Talking Heads en de melancholie van Kraftwerk met een moddervette slapbas à la Bootsy Collins eronder - onze kop eraf als dit niet marcheert op de dansvloer. 'in the afternoon' en 'love is in the air' klinken dan weer als - yep, de titel was een weggever - Air: denk aan herfstige zondagmiddagen waarop u de kater wegspoelt met sterke koffie en een spelletje Pacman op uw Commodore 64 en u krijgt een idee. 'my time is running out' is voorts de ideale track voor een documentaire over artificiële intelligentie - halb Wesen, halb Ding, zoals ze ergens ter hoogte van de KlingKlang-studio's in Düsseldorf zeggen - maar 'crush the liberation' en 'dance with me' zijn helaas weinig meer dan te lang uitgesponnen grooves - geen pianoriedel of slepende synthbas die daar wat aan kan verhelpen.

'less than human' mist de springerige chaos van Macleans eerste maxi's op het DFA-label (check de beide 'DFA Compilations' voor 'By the Time I Get to Venus' of het opzwepende 'You Can't Have It Both Ways') en wie er na de doortocht van Kraftwerk op Rock Werchter nog altijd niet van overtuigd is dat machines ook een ziel kunnen hebben, zal hier gegarandeerd geen zak aan vinden. Wie integendeel al in vervoering raakt bij het horen van een ontstemde Moog of de gepaste soundtrack zoekt om 'Neuromancer' van William Gibson bij te lezen, moet niet twijfelen.

En mocht u liever het origineel horen: onlangs verschenen twee uitstekende bloemlezingen uit het werk van Juan Atkins - 'Motor City Machine Music' van Cybotron en 'Juan Atkins: Metroplex 1985-2005', waarop de missing link tussen Kraftwerk en techno te horen is.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234