Review: The Kills - No Wow

'Van onze vorige plaat zeiden ze dat ze 'vel over been' was. Deze keer wilden we zelfs geen vel of been meer, alleen nog het hart,' aldus Hotel, de mannelijke helft van The Kills. Waarop Hotel en VV zich opsloten zonder ook maar één idee vo...

'Van onze vorige plaat zeiden ze dat ze 'vel over been' was. Deze keer wilden we zelfs geen vel of been meer, alleen nog het hart,' aldus Hotel, de mannelijke helft van The Kills. Waarop Hotel en VV zich opsloten zonder ook maar één idee voor een song en exact zevenenveertig dagen later weer buitenkwamen met een volledig gemixte en afgewerkte plaat. No, really? 'No Wow'!

Wegens het beperkte instrumentarium van The Kills (drumcomputer, gitaar, zang) klinkt 'No Wow' nauwelijks anders dan voorganger 'Keep on Your Mean Side', alleen heeft iemand de galmknop helemaal dichtgedraaid, waardoor het lijkt alsof VV en Hotel met hun boots boven op je stereo staan. En omdat de drumpartijen dit keer aan een ritmebox werden overgelaten, klinkt het geheel wat monotoner/samenhangender (schrappen wat afhankelijk van uw gemoedstoestand niet past).

Het grote - nu ja - verschil zit 'm in de - nu ja - songs, waar we op een paar zeer aangename verrassingen stoten. Onder het motto never change a winning chorus hebben twee van de beste songs op 'No Wow', 'At the Back of the Shell' en 'Sweet Cloud', exact dezelfde tekst in het refrein: 'Lost a lotta love, lost a lotta cool, cool...'. Nietsverhullend als The Kills zijn, hebben ze beide songs doodleuk achter elkaar gezet. 'At the Back of the Shell', over een neukpartij met verregaande gevolgen achter in een Shell-tankstation, krijgt extreem sexy handclaps mee en sleept nipt de titel van 'meest melodieuze song van de plaat' in de wacht. Slotsong 'Ticket Man' is een goeie tweede: 'Here's the ticket, what's the problem? / Too many tickets says the problem man'.

'No Wow' is ook een heel pak dansbaarder dan 'Keep on Your Mean Side'. 'Love is a Deserter' had een single van Jon Spencer kunnen zijn, mocht die zich heden ten dage iets minder met zijn bakkebaarden bezighouden, en als 'The Good Ones' uit de speakers knalt, wanen wij ons Willy DeVille in 'Spanish Stroll': 'Finger on our eyebrow and left hand on our hip'.

Het tweeledige 'I Hate the Way You Love' is het - nu ja - meest gesofisticeerde wat u op 'No Wow' zult aantreffen. De titel is het refrein, in deel één vol bravoure en venijn door VV gespuwd, in deel twee bijna gefluisterd door Hotel: I hate the way you love, maar vraag het mij, om het met Meuris te zeggen, morgen nog eens opnieuw.

'Rodeo Town' is zowaar een countrysong, en wel één die wij, flierefluiters van het platteland, zeer kunnen smaken.

De plaat eindigt met VV die haar microfoon op de studiovloer laat ploffen, naar de deur wandelt en die met een smak laat dichtklappen.

Boven op onze stereo staan sinds kort enkele forse krassen. Mocht u er nog aan twijfelen: The Kills zijn echt. (The Kills spelen op 25 april in de AB Box in Brussel.)

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234