null Beeld

Review: The Ladykillers


Eigenlijk zeggen we liever geen kwaad woord over de broertjes Coen - 'Blood Simple' blijft één van die quintessentiële meesterwerken die ons in de richting van deze job hebben gestuwd - maar nu kunnen we het niet langer wegsteken: het ...


Eigenlijk zeggen we liever geen kwaad woord over de broertjes Coen - 'Blood Simple' blijft één van die quintessentiële meesterwerken die ons in de richting van deze job hebben gestuwd - maar nu kunnen we het niet langer wegsteken: het vat is af, het gaat bergaf met de broertjes. 'The Ladykillers', de remake van de legendarische gelijknamige Britse golden capercomedy uit de beruchte Ealing Studio's, over een stelletje criminelen dat zich voordoet als een strijkkwintet en in de kelder van een oudje een gewaagde kraak beraamt, is na 'O Brother Where Art Thou' en 'Intolerable Cruelty' de zoveelste opeenvolgende sof en misschien wel de saaiste prent die de Coens tot nu toe uit hun nochtans koene koker hebben geperst. De oorspronkelijke 'Ladykillers' - met een grootse Alec Guinness in de rol van crimineel meesterbrein Professor Marcus - was een boosaardig goeie komedie, maar de broers Coen hebben er een ondoorgrondelijk Coen-experiment van gemaakt dat op geen enkel moment voor een versnelde polsslag zorgt - alsof het ding werd geregisseerd door twee leeggelopen cineasten. Gniffelend transplanteren de broers de originele plot van foggy London naar zompig Mississippi, maar het resultaat vertoont al snel afstotingsverschijnselen. De typische Coen-ingrediënten zijn nochtans allemaal present: de vette Zuiderse accenten, de inside jokes, een gospelkoor (dat niks met de plot heeft te maken), een ginnegappende hoofdacteur (Tom Hanks staat zich als professor Goldthwait Higginson Dorr zichtbaar te amuseren), een vracht vreemdslachtige nevenpersonages, en last but certainly not least een reeks hoogst macabere sterfgevallen, met als hoogtepunt een Vietnamese tunnelrat die door toedoen van een vals gebit van de trap lazert. Maar de acteurs - onder wie die irritante Marlon Wayans - kunnen niet tippen aan het gouden trio Alec Guiness-Peter Sellers-Herbert Lom en zelfs tijdens de goeie gags heb je voortdurend het onaangename gevoel dat de broers met hun ellebogen in je ribben zitten te porren: 'Zie je hoe grappig we kunnen zijn?' De ooit zo frisse Coen-touch begint alles bij mekaar een nogal vermoeide indruk te maken, maar wat had u verwacht? Keer op keer fluiten de broers hetzelfde deuntje: veel liever dan het vertellen van een origineel verhaal met krachtige personages, willen ze sollen met conventies, dollen met genres, als kinderen die met een blokkendoos spelen. De broers parodiëren zich - letterlijk - een ongeluk, maar als het aankomt op originaliteit en frisheid zijn ze allang ingehaald door het magische trio Charlie Kauffman - Michael Gondry - Spike Jonze, de Coens van het nieuwe millennium, wier eigen films ('Adaptation', 'Being John Malkovich', 'Human Nature' en het bij ons nog niet uitgebrachte maar schitterende 'Eternal Sunshine of the Spotless Mind') stukken eigenzinniger, geestiger en persoonlijker zijn dan de recente gewrochten van de broers Coen. O brothers, voor wanneer een nieuwe 'Barton Fink'?

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234