Review: The Last Shadow Puppets op Pukkelpop 2016 (Main Stage)

'Wanneer het allemaal aan zin ontbreekt is er alleen nog de goesting die overblijft' lazen we ooit op de WC-deur van de fakbar Filosofie. Behoorlijke optimistische tijden waren dat. Wat de zin van dit alles is weten we al lang niet meer, maar vanavond was ook de goesting ver te zoeken. Bij The Last Shadow Puppets én bij u.

Rustig aftrappen zat er nochtans niet in met 'Calm Like You'. Terwijl Alex Turner ons gretig toonde dat hij sinds zijn passage op Werchter enkele maanden geleden nog niets had ingeboet aan zijn dandyeske maniertjes, schoten allerlei vragen door onze hersenpan: wie is 't meest ravissant, Miles Kane in zijn kokette kimono of zijn wonderlijke Gretsch? Ook: waarom hebben The Last Shadow Puppets nog nooit een Bond-song mogen afleveren? En: wanneer gaat die menselijke piramide naast ons nu eindelijk op zijn bakkes?

Níet voordat ze op het podium een paar keer hun microfoonstatief tegen het podium hadden gekegeld, jammer genoeg. De eerste helft van de set had qua look & feel (ja, we lezen de laatste tijd te veel interieurbladen) veel weg van die eerder genoemde Werchtershow: een Turner balancerend op de grens van de goeie smaak, een Kane die dat dienstbaar kan relativeren. Terwijl die laatste tijdens 'Used To Be My Girl' het trefwoord 'Rock-n-Roll' stond uit te beelden als was het een spelletje 'Time's Up', kronkelde Turner zich een weg over het podium als een volleerde gogodanseres. Als het nummer een strofe langer had geweest was ie misschien zelf pingpongballen uit zijn vagonder beginnen schieten.

Halverwege de set bereikt de chaos een hoogtepunt tijdens 'Bad Habits'. Nóg meer microfoons worden weggekeild. Terwijl de roadies ze weer van stemgeluid proberen te voorzien, behalen de twee rekels vlotjes goud in de categorie 'nonchalant op een microfoonstatief zonder microfoon leunen' en doet de bassist - in lange beige cardigan - een gooi naar modieuze en muzikale aandacht. Zo moet Georges in zijn oranje Hare Krishna-jurk zichdus gevoeld hebben tussen haantjes John en Paul.

Tegen de tijd dat alles hersteld is - Turner reed intussen paardje op zijn box en verraadde met zijn gegiechel een gemiddelde tot verregaande staat van intoxicatie - was de vaart in de show compleet zoek. Merkwaardig genoeg kwam in de beheerstere tweede helft de reden bovendrijven waarom wij The Last Shadow Puppets jaren geleden in ons hart sloten: als die twee ongeleide projectielen elkaar weten te vinden, levert hun harmonische samenzang vuurwerk op. 'Dracula Teeth', 'Miracle Aligner', 'My Mistakes' en 'Standing Next To Me': vier keer op rij staat er in grote, lelijke hanenpoten 'HMMMOOOOOI' op mijn papiertje gekribbeld.

Jammer genoeg was het publiek op dat moment enkel nog bezig met het zoeken naar het plaatsje waar je de beste inkijk hebt in Rihanna's minirok en kon er net zo goed een hond met een hoed op 't podium staan. Best jammer, zeker als je bedenkt dat het misschien hun laatste kans was om Turner en Kane in deze hoedanigheid (we bedoelen als Puppets, niet dronken) nog eens live te zien. Na deze tour bergen ze hun gelegenheidsproject namelijk voor onbepaalde tijd terug op. De desinteresse was trouwens wederzijds: tien minuten voor afkloktijd hingen ze hun gitaren aan de wilgen.


Het moment

Dat waarop we helemaal achteraan het podium de tamboerijnman in 't vizier kregen. Wat een man. Wat een charisma.


Tweet

Kom kom, zo erg was het nu ook weer niet.


Dit vond ù van The Last Shadow Puppets op Pukkelpop:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234