Review: The Last Shadow Puppets op Rock Werchter 2016

Een gerodeerd tourmanager zei ooit: ‘Wil je weten wie het grootste ego heeft in een groep? Kijk gewoon naar beneden: die met de witte schoenen heeft het grootste ego.’ Miles Kane en Alex Turner droegen vandaag allebei witte schoenen.

In die volgorde, want anno 2016 is het Miles Kane die de show leidt en steelt bij The Last Shadow Puppets, in 2008 nog het zijproject van de grote rockster Alex Turner die de onbekende Kane een opstapje gaf. Maar maak u geen al te grote zorgen: The Last Shadow Puppets is nog steeds dat egoloze groepje - het aantal keren dat Turner het Werchterpubliek vroeg om te klappen voor ‘Miles fucking Kane’ waren niet bij te houden, samenzingen doen die twee nog altijd als de beste (in ‘Only The Truth’ werden ze zelfs fysiek met elkaar) en het was ook een plezier om het volledig vrouwelijke strijkerskwartet continu te zien giechelen en lachen op dat grote videoscherm. Dat je je afvroeg: wat gebeurt daar toch achteraan dat zo grappig is?

Maar wat heeft Alex Turner toch de laatste tijd met zijn imitaties van Elvis-imitatoren? Of hoe moet je z’n gedraginkjes op het podium anders noemen? Er mag geen ballad in de set passeren of Turner haalt z’n meest ironische oogopslag boven en zet z’n stem op croonertimbre alsof het een hotelpubliek in Las Vegas is voor wie hij staat te spelen. Bryan Ferry geraakt daarmee weg. Richard Hawley kan dat. Elvis vond het uit. Maar Alex Turner? Je krijgt het onaangename gevoel dat je in een Ken Loach-film bent beland, in een scène waarin een verlopen charmezanger z’n ladykillende trucs nog eens uittest in een karaokebar. Is dat de bedoeling? Of méént Turner het? En wat te denken van de catwalk show (mocht het u interesseren: Alex droeg vandaag een geel kostuum en een witte polo van Fred Perry) waarop hij het publiek trakteerde tijdens ‘Used To Be My Girl’? Werd Jani Kazaltzis ingehuurd als art director? We hebben er het raden naar, maar het contrast met de energie en de souplesse en het natural born sex appeal van Miles Kane kon niet groter zijn.

In ‘Aviation’ bijvoorbeeld, nummer zes in de set en met z’n opzwepende drumintro het échte begin van het optreden - Kane die op dreef kwam en het hele verdere optreden aanvuurde. Turner was het best met zijn Spaanse gitaar omgegord, dan kon hij geen rare wandelingen maken - in ‘The Age of the Understatement’ dus, en in tranentrekker ‘My Mistakes Were Made for You’, een song die hij ook mooi zong. Ook de samenzang ‘I’m sorry I met you darling / I’m sorry I left you’ in ‘Meeting Place’ kneep keeltjes dicht – het was Turners zoenoffer (wég ironie!) maar toen zaten we al aan de voorlaatste song.

Miles Kane z’n moment de gloire zat halverwege de set, z’n furieuze cover van ‘Totally Wired’ van The Fall. Een volksmenner tegen wie je niet protesteert. Alex deed na lang, te lang, overleggen met de groepsleden en twijfelen en weglopen een onderkoelde cover van Bowie’s ‘Moonage Daydream’ als afsluiter. Dat er een ster werd afgetrokken is zijn schuld, want Kane verdient er vier.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234