null Beeld

Review: The Libertines op Best Kept Secret 2015

Pete Doherty. Vorige zomer zagen we ‘m onder het mom van Babyshambles nog het bloed vanonder de nagels halen van iedereen in een straal van een halve kilometer rond het hoofdpodium van Werchter. De mens Pete Doherty, zo wisten we toen wel zeker, zouden we nooit meer terugzien. De huls Pete Doherty bleef echter nog even touren, in afwachting van het onvermijdelijke.

In tussentijd besloot Pete echter om The Libertines nog eens leven in te blazen, de meermaals vervloekte maar nimmer te vergeten samenzwering met Carl Barât – die andere linkmichel met onuitwisbare rouwranden onder de ogen. Alweer een allesbehalve nuchter idee, want de relatie tussen Carl en Pete was jarenlang op z’n zachtst gezegd turbulent – op dezelfde manier dat de vluchten van Malaysia Airlines weleens turbulent verlopen. Bovendien was Doherty, een man van vele schulden, niet te beroerd om zijn motivatie achter de reünie openlijk te belichten: de poen. What happened to the likely lads? We zouden er een antwoord op krijgen. Hoop – o zo duur, tegenwoordig - koesterden we niet. Of toch niet luidop.

'Er werd broederlijk gedeeld, en vooral: er werd niet gezeikt, er werd niet gebruld of geklaagd of gepriegeld'

Maar Pete kwam zowaar opdagen - de méns, niet de huls. Ja, hij was bleek en pafferig. En ja, z’n garderobe zag er weer uit alsof die met behulp van een kanon om z’n bouwvallige lijf was geschoten. Maar hij was er, en hij functioneerde binnen de lijnen van wat je doorgaans mag verwachten van een concert van een band. Te vaak zijn er namelijk andere maatstaven gehanteerd voor eender welk collectief waar Doherty deel van uitmaakte: ‘Is Pete er? Komt hij op en gaat hij weer af wanneer dat de bedoeling is? Kotst hij tussen die twee momenten de eerste rij niet onder? Goed, meevaller!’ Nu, voor het eerst sinds lang, konden we The Libertines eindelijk weer op hun mérites als band beoordelen.

En dus ook de mérites van de band tussen Doherty en Barât, het duo dat alleen al meer talent heeft verspild dan andere voltallige groepen voor kunnen leggen, en dat nu oog in oog, lip aan lip in dezelfde microfoon de woorden bij ‘Music When The Lights Go Out’ stond te kelen. In ‘Can’t Stand Me Now’ werd er broederlijk gedeeld, en vooral: er werd niet gezeikt, er werd niet gebruld of geklaagd of gepriegeld. Er werd muziék gespeeld, en dat is veel. Reken daarbij nog eens dat die muziek op behoorlijk niveau werd gespeeld, en u weet waar we dit weekend die stomme grijns opgelopen zijn.

Natuurlijk was er nog genoeg Pete voor praats: toen hij één kort moment weer even dreigde die glazig uit z’n ogen blikkende nonchalantico te worden en een spelletje welles-nietes begon over het nut van een nieuw nummer uitproberen. ‘Hier is het dan’, zei hij, waarop hij ‘What a Waster’ inzette. Of wanneer hij na de laatste noot naar goeie gewoonte weer z’n gitaar achteloos de coulissen in slingerde, blind vertrouwend op de roadie die die op gevaar van eigen job zou proberen opvangen.

Maar meteen erna vlogen ze elkaar in de armen, Pete en Carl, en liep je weg van het podium en dacht je oprecht: ‘Dit komt wel goed’. The Libertines? Pete Doherty? Komt wel goed. En je meende het. Meer zelfs: je durfde het luidop te zeggen.


En wat vond ú van het concert?

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234