Review: The Life Aquatic with Steve Zissou


'The Life Aquatic with Steve Zissou' is als een vreemde bliep op de sonar. Je kunt het geen drama, geen komedie, geen documentaire of geen tragedie noemen; het enige wat echt vaststaat, is dat dit de vierde langspeelfilm is van Wes Anderson (35), d...


'The Life Aquatic with Steve Zissou' is als een vreemde bliep op de sonar. Je kunt het geen drama, geen komedie, geen documentaire of geen tragedie noemen; het enige wat echt vaststaat, is dat dit de vierde langspeelfilm is van Wes Anderson (35), de meest ondoorgrondelijke en moeilijkst te klassificeren regisseur van de Amerikaanse new wave (die voorts wordt gedragen door Paul Thomas Anderson, Alexander Payne en David O. Russell). Na 'Bottle Rocket', 'Rushmore' en 'The Royal Tenenbaums' begeeft Anderson zich met 'The Life Aquatic' wederom in de marineblauwe zone tussen bitterzoete melancholie en kurkdroge humor, maar nog nooit was het resultaat zó zonderling, zó wonderlijk en zó hartveroverend mooi. Anderson, die zich naar eigen zeggen liet inspireren door de avonturen van kapitein Cousteau en de gelige natuurdocumentaires van National Geographic, vertelt het verhaal van de legendarische maar ietwat uitgebluste oceanograaf Steve Zissou (Bill Murray is alweer lost in melancholy), die samen met zijn trawanten - die allemaal blauwe hemden en rode mutsen dragen - op zoek gaat naar de mythische haai die tijdens een vorige exploratietocht zijn beste vriend Esteban heeft verzwolgen. Zijn eveneens aan boord: de Duitse assistent Klaus Daimler (een met een hilarische Duitse tongval sprekende Willem Dafoe), Zissous vermeende zoon Ned Plimpton (Owen Wilson vormt het emotionele hart van de film), echtgenote Anjelica Huston, een nieuwsgierige journaliste (Cate Blanchett), en een Braziliaanse troubadour die in het kraaiennest voortdurend liedjes van David Bowie zit te zingen, in het Portugees. (Maar ook Sigur Rós staat op de soundtrack. En Johann Sebastian Bach. En Ennio Morricone. En Joan Baez. En Iggy Pop.) Het merendeel van de scènes die zich boven de zeespiegel afspelen werd in de legendarische Cinecittà-studio's in Rome opgenomen - Zissou lijkt wel de kapitein van een schip van Playmobil - maar zodra de camera ín het water duikt, verzeil je in een sprookjesachtige, door Henry Selick ('The Nightmare before Christmas') uitgetekende onderwaterdroom die wordt bevolkt door een zwerm hoogst wonderlijke creaturen: glanstonijnen, lichtgevende kwallen, fladderende kolibrievissen, fluorescerende koraalvissen, rood-en-wit-gestreepte zeepaardjes, en, last but not least, een ontroerende glitterhaai. En meer gaan we echt niet vertellen over deze prachtige film, behalve dan dat Anderson ons met zijn lyrische onderwaterspinsels en ontroerende Cousteau-nostalgie in een erg melancholische stemming wist te brengen. 'The Life Aquatic with Steve Zissou' doet, met die onnavolgbare humor (de clash met de piraten!) en bevreemdende aqua-poëzie, weleens denken aan 'Spike', de onvolprezen televisieserie van Patrick De Witte: ofwel ga je méé in de samenzwering, ofwel sta je er helemaal buiten en vind je er geen bal aan. 'The Life Aquatic' is een wonderbaarlijke trip, en Wes Anderson een wonderbaarlijk cineast. Are you gonna go his way?

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234